یک معمای اصلی در مورد رئال مادرید فصل آینده که باید دید که آیا ژابی آلونسو میتواند آن را حل کند یا خیر، شیوه مدیریت نقش وینیسیوس جونیور و امباپه در خط حمله رئال مادرید است. این امر مانند گرهی است که باز شدنش، کلید توازن اسکواد و ساختار خط حمله رئال مادرید خواهد بود.
این ماجرا از آنجایی آغاز میشود که وینیسیوس در آغاز فصل حالت اعتراض خواهد داشت و رئال مادرید هنوز با او تمدید نکرده است که این مورد میتواند میان وینیسیوس و باشگاه تنشهایی ایجاد کند، چه در زمانی که تیم در مسیر پیروزی باشد و چه در زمانی که تیم در سختی افتاده باشد. وینیسیوس هم که به تازگی ۲۵ ساله شده است هنوز هم در اوج شور و نشاط جوانی است و خود را در حد بالاترینها میبیند و هنوز نمیتواند درک کند که چرا با وجود افتخارات و عناوینی که در رئال مادرید به دست آورده است باید زیر سایه امباپه قرار بگیرد. در ذات وینیسیوس هم یک خوی رام نشدنی وجود دارد که گاهی به درستی هدایت نمیشود و در هر لحظه میتواند به انفجار احساسات تبدیل شود.
در طرف دیگر، امباپه که به عنوان ستاره اول رئال مادرید معروف است و فشار این موقعیت را بر دوشش احساس میکند قرار دارد. برای خود باشگاه هم مهم است که امباپه در جایگاهی باشد که احساس ارزشمندی و محبت را دریافت کند. امباپه خودش را مهاجم نوک نمیداند و به همین خاطر شماره ۹ را قبول نکرد و شماره ۱۰ را دریافت کرد، هر چند که شاید این شماره با سبک بازیاش دقیقاً همخوانی نداشته باشد و مهمتر از همه این است که او احساس کند که مورد احترام است. امباپه بازیکنی سرسخت یا خودرأی نیست و هر چند در آستانه ۲۷ سالگی قرار دارد، اما به تغییر سبک زندگی یا بازیاش نیز عادت ندارد.
حالا در پایان، ژابی آلونسو با این مجموعه متغیرها باید در این باره تصمیم بگیرد که کدام بازیکن در کدام پست بازی کند، کدام بازیکن دفاع کند، کدام بازیکن دوندگی بیشتری داشته باشد و کدام بازیکن در بعضی از روزها نیمکتنشین باشد و در این مورد هم اما سؤال مهمی که باقی میماند این است که در میان این ستارگان، شماره ۷ ارزشمندتر است یا شماره ۱۰؟