بذر یک رؤیا

طرفداری | پیش از آن‌که در کیوپی‌آر و کریستال پالاس بدرخشد، اِزه در نوجوانی توسط باشگاه کودکی‌اش که به آن عشق می‌ورزید، نادیده گرفته شد.

ابرچی اِزه بعد از آن‌که توسط آرسنال کنار گذاشته شد، این فرصت را از کیوپی‌آر دریافت کرد.

می‌گویند چیزهای خوب نصیب کسانی می‌شود که صبر می‌کنند، اما برای ابرچی اِزه، تحقق رؤیا ۱۴ سال طول کشیده است. این مهاجم انگلیسی روز چهارشنبه و هنگام تمرین همگانی کریستال پالاس، خروج باشکوهی داشت؛ او آخرین بازیکنی بود که از رختکن بیرون آمد، در حالی‌که هواداران به خاطر انتقال مورد انتظارش به تاتنهام پر از شور و هیجان در انتظار مانده بودند.

در آن لحظات وقتی که به دوست‌دارانش امضا می‌داد و با هواداران پالاس خداحافظی می‌کرد، احتمالاً اگر می‌دانست آرسنال حاضر به رودررویی با تاتنهام است و آماده است تا هرطور شده بار دیگر او را به چنگ بیاورد، هیچ‌گونه سرنخی به‌دست نمی‌داد.

عصر چهارشنبه بود که رئیس پالاس، استیو پریش، تماسی از «تیم لوئیس»، معاون اجرایی آرسنال دریافت کرد که نشان می‌داد آن‌ها بالاخره آماده اقدام شده‌اند. شدت مصدومیت زانوی کای هاورتس که در بازی مقابل منچستریونایتد به‌عنوان بازیکن تعویضی آسیب دید، هنوز به‌طور کامل مشخص نیست، ولی پیش‌بینی می‌شود مدت کوتاهی از میادین دور باشد.

آرسنال بعد از بازی با لیدز باید چهار مسابقه مقابل تیم‌های برتر فصل گذشته برگزار کند. تنها پس از اولین پیروزی باارزش در اولین نبرد فصل در اولدترافورد، ظاهراً میکل آرتتا بار دیگر کمبود مهاجم که به بلا و معضل بزرگی در چند فصل گذشته برای توپچی‌ها تبدیل شده را به‌خوبی احساس می‌کند.

به نظر می‌رسد پریش با اکراه مبلغی را با تاتنهام توافق کرده بود که معادل بند فسخ ۶۷.۵ میلیون پوندی اِزه بود (البته با پرداخت نقدی کمتر از ۶۰ میلیون و اضافه‌شدن پاداش‌ها). آرسنال می‌دانست پالاس فوری نیاز به پول برای خرید جانشین دارد و پیشنهادی آماده داشت که هر دو باشگاه را راضی کند.

با این حال، برگ برنده‌شان خود اِزه بود. او هیچ‌وقت وابستگی‌اش به باشگاهی که در ۱۳ سالگی از آکادمی آن کنار گذاشته شد را پنهان نکرده است؛ هرچند التیام زخم‌های آن مردودی زمان زیادی برد.

خاطرمان هست او به BBC قبل از فینال جام حذفی در ماه مه گفته بود:

یکی از سخت‌ترین نبردهای زندگی‌ام بود، به خاطر عشقی که به آرسنال داشتم، اشک از چشمانم سرازیر شد.

جالب این‌جا بود ازه همچنین توسط فولام، ریدینگ و میلوال هم رد شد تا این‌که سرانجام در سال ۲۰۱۶ کویینز پارک رنجرز به او فرصت داد؛ همان زمانی که قرار بود در یک کالج محلی ثبت‌نام کند و نیمه‌وقت در فروشگاه‌های زنجیره‌ای تسکو آغاز به کار کند.

اعتماد آن‌ها با درخشش اِزه در تیم اصلی و زیر نظر کریس رمزی و لس فردیناند (مدیر فوتبالی وقت کیوپی‌آر که سابقاً مهاجم تاتنهام و انگلستان بود) جواب داد؛ وقتی پالاس در سال ۲۰۲۰ با ۱۹.۵ میلیون پوند او را خرید، شرط ۱۵ درصد از سود فروش آینده را در قرارداد گذاشت. این بدان معناست حدود ۶ میلیون پوند از انتقالش به آرسنال نصیب QPR می‌شود. باید گفت؛ نوش‌جانشان!

بعدها لس فردیناند زمانی‌که اِزه برای یورو ۲۰۲۴ به تیم ملی دعوت شد، گفت:

گاهی یک بازیکن با خودش فکر می‌کند شانسش از دست رفته است، ولی او شخصیت قوی و استعدادش را نشان داد. خیلی از بهترین بازیکنان جایی رد شده‌اند و همین باعث پیشرفت‌شان شده است.

سه ماه طول کشید تا نخستین گلش را برای پالاس بزند؛ یک ضربه آزاد عالی برابر لیدز در سلهرست پارک خالی از تماشاگر (به خاطر محدودیت‌های کرونا) در نوامبر ۲۰۲۰. فصل بعد را بیشتر به دلیل پارگی آشیل از دست داد که باعث شد به تیم ملی دعوت نشود. اما پس از بازگشت، شکوفا شد؛ در سه فصل گذشته ۲۹ گل در لیگ برتر زد و با گل قهرمانی برابر منچسترسیتی در فینال ومبلی، جایگاهش را به‌عنوان یکی از اسطوره‌های پالاس محکم و ابدی کرد.

دیدنی بود وقتی‌که بعد از قهرمانی پالاس، پیراهن فینال ۱۹۹۰ را که از سوی هواداران به او اهدا شده بود، در مراسم به تن داشت؛ همان پیراهنی که یان رایت و دیگران در آن بعد از شکست‌دادن تاریخی لیورپول در نیمه‌نهایی کلاسیک و فراموش‌نشدنی، در فینال تاریخی‌تر به تن داشتند.

یان رایت رکورددار بهترین گل‌زن تاریخ آرسنال پیش از تیری آنری، در سال ۱۹۹۱ فقط با ۲.۵ میلیون پوند از پالاس راهی آرسنال شد. او ۲۷ ساله بود اما در آن سن هم نشان داد توانایی پیشرفت وجود دارد. باورکردنی نبود آن‌چه او با آرسنال بدان دست یافت.

ابرچی اِزه در گرینویچ، نه‌چندان دور از هایبری، خانه اولیه آرسنال در وولویچ بزرگ شده و راه ستاره‌هایی مثل کنی سنسام، پل دیویس و دیوید روکاسل که از جنوب لندن به آن سوی رود تیمز به شمال رفتند را دنبال می‌کند. یکایک آن‌ها به موفقیت دست یافتند.

ازه همیشه جایگاه ویژه‌ای در قلب هواداران پالاس خواهد داشت و آن‌ها این فرصت شایسته را از او دریغ نخواهند کرد. و با ترک تیم برخلاف آنچه بر «ایساک» در نیوکاسل روی داده است، هیچ‌کس بر او خرده نخواهد گرفت. او سزاوار چنگ زدن به فرصت و شانس خود است.

آن‌هایی که نسل‌ها پالاس را همراهی کرده‌اند و در طول سال‌ها با وداع با رایت، اندی جانسون و مایکل اولیسه روبرو شده‌اند، گواهی خواهند داد وابستگی زیاد به اسطوره‌های باشگاه کار درستی نیست. همه خوب می دانیم بهتر است بیش از اندازه به قهرمانان دل نبست.

داستان جمع‌وجور و زیبای ازه به ما می‌گوید؛ در عمر کوتاه دوران ورزش، قهرمانان راهی خواهند شد تا شاید به آرزوها برسند و قله‌های بیشتری را فتح کنند. این وداع، پلی به‌سوی تحقق آرزوها و ایجاد خاطرات و افتخارهای تازه است و در هر خداحافظی، بذر یک رؤیا نهفته است!