طرفداری | بدون شک عملکرد روبرتو پیاتزا در شروع کارش به‌عنوان سرمربی تیم ملی والیبال ایران را می‌توان نوید بخش آینده‌ای درخشان برای این ورزش کشورمان دانست. پیاتزا، والیبال ایران را از دوران کم‌فروغ خود در سال‌های 2023 و 2024 خارج کرده و نشان داد درحال پایه‌گذاری نسل جدیدی از والیبالیست‌های بااستعداد برای تیم ملی ایران است.

اما چه چیزی باعث شده انگیزه و پیشرفت را در تک تک بازیکنان تیم ملی والیبال به‌ راحتی بتوان مشاهده کرد؟ وقتی صحبت از تغییرات می‌شود، اولین کاری که یک مربی می‌تواند انجام دهد، تغییر ذهنیت و ساخت انگیزه است. شاید خیلی‌ها این روزها مربیان رشته‌های مختلف را با نبوغ تاکتیکی‌شان بشناسند اما از خیلی جهات، ذهنیتی که یک مربی می‌تواند در تیمش ایجاد کند به‌ مراتب مهم‌تر از تاکتیک‌های فنی است.

روبرتو پیاتزا ذهنیت برنده دارد؛ برای اثبات این ادعا رجوع می‌کنیم به صحبت‌های او در یک برنامه تلویزیونی. وقتی مجری برنامه به او واژه «انشالله» را گفت، پیاتزا در پاسخ چنین واکنشی نشان داد:

می‌دانم که خیلی علاقه دارید دائما بگویید انشالله. من از چنین چیزی خوشم نمی‌آید چون به این معنی است که ما اصلا تلاش نکنیم و منتظر باشیم یک نیروی دیگر کار را برایمان دربیاورد! من باید اول تلاشم را انجام دهم و بعد شاید خدا کمک کند تا به نتیجه دلخواهم برسم.

این صحبت‌های سرمربی تیم ملی والیبال حامل یک پیام مهم است: ما برای موفقیت دعا نمی‌کنیم بلکه تلاش می‌کنیم تا آن را به دست آوریم.

همچین ذهنیتی را سال‌ها پیش، برانکو ایوانکوویچ یکی از موفق‌ترین مربیان خارجی فوتبال ایران داشت. وقتی شب قبل بازی پرسپولیس و الاهلی در مرحله یک‌چهارم نهایی لیگ قهرمانان آسیا 2017، او در یک مصاحبه با صحبت‌های مجری که اذعان داشت «انشالله که همه خوشحال و سرحال بر می‌گردیم از بازی فردا» مواجه شد، به مترجم خود گفت:

انشالله نه، حتما!

همین ذهنیت باعث شد پرسپولیس با وجود اینکه مقابل حریف عربستانی خود ۱۰ نفره شد، بتواند بازی را از ۱-۱ مساوی به پیروزی ۳-1 تبدیل کند و در مجموع رفت‌ و برگشت با نتیجه ۵-۳ پیروزی خود را جشن بگیرد.

این صحبت‌های روبرتو پیاتزا و برانکو ایوانکوویچ به‌ طور تصادفی شبیه هم نیستند. پیام اصلی آن‌ها ایراد گرفتن از واژه «انشالله» نیست، بلکه انتقاد از بار منفی است که این واژه می‌تواند در ذهن یک ورزشکار ایجاد کند. از نگاه آن‌ها یک ورزشکار باید همیشه آماده‌ بردن باشد؛ چه در زمین مسابقه و چه در داخل ذهنش.