طرفداری | صدور حکم محرومیت افشین پیروانی، مدیر تیم پرسپولیس، در روزهای اخیر به یکی از جنجالیترین مباحث فوتبال ایران بدل شده است. این حکم که شامل شش ماه محرومیت (با چهار ماه تعلیقی) است، از همان ابتدا با برداشتها و تفسیرهای گوناگون همراه شد. برخی رسانهها کوشیدند موضوع را به مسائل غیرورزشی همچون «جادوگری» مرتبط سازند؛ ادعایی که نه در متن حکم اشارهای به آن شده بود و نه مبنای حقوقی و مستند رسمی داشت.
اکبری، رئیس دیوان تحقیقات کمیته اخلاق فدراسیون فوتبال، در برنامه تلویزیونی «فوتبال برتر» بهصراحت اعلام کرد که دلیل محرومیت پیروانی، مصاحبههای تند و انتقادی او علیه فدراسیون و همچنین بیتوجهی به احضاریهها بوده است؛ نه موارد دیگری که در فضای رسانهای مطرح شد. این اظهارنظر رسمی عملاً تمامی شایعات را خاتمه داد و نشان داد پیوند دادن پرونده پیروانی به مسائل خرافی، صرفاً بهرهبرداری رسانهای برای ایجاد حاشیه بوده است.
با این حال، آنچه اهمیت دارد تنها خودِ حکم نیست، بلکه فضای رسانهایای است که طی روزهای اخیر علیه پیروانی شکل گرفت. از برخی پایگاههای خبری و شبکههای اجتماعی گرفته تا حتی رسانه ملی، فضایی سنگین و بعضاً تخریبی ایجاد شد که به جای روشنگری، بر شخصیتزدایی از یکی از مدیران باسابقه فوتبال ایران متمرکز بود. اینگونه برخوردها، بهویژه زمانی که با شایعات بیاساس و برچسبهای غیرقابل اثبات همراه شوند، نه تنها به فرد آسیب وارد میکنند، بلکه کل فضای فوتبال کشور را نیز از مسیر حرفهای دور میسازند.
باشگاه پرسپولیس در سالهای اخیر با قهرمانیهای متوالی و تثبیت جایگاه خود به عنوان یکی از پرطرفدارترین تیمهای ایران و آسیا، همواره در مرکز توجه قرار داشته است. طبیعی است که هر تصمیم یا اظهارنظری در ارتباط با این باشگاه بازتابی گستردهتر بیابد. با این حال، آنچه این بار رخ داد، فراتر از نقد ورزشی بود و بیشتر به یک کارزار رسانهای علیه یک فرد و یک باشگاه شباهت داشت. در این میان، پرسش اساسی آن است که آیا وظیفه رسانهای ایجاب میکند شایعه جای تحلیل را بگیرد و تخریب جایگزین اطلاعرسانی شود؟
باشگاه پرسپولیس اعلام کرده است از طریق مسیرهای قانونی و استیناف برای دفاع از حقوق خود و مدیر تیم اقدام خواهد کرد. اما در نگاهی کلانتر، آنچه بیش از هر چیز ضرورت دارد، بازگشت به شفافیت، انصاف و مسئولیتپذیری رسانهای است. فوتبال ایران بیش از آنکه نیازمند جنجالهای بیپایه باشد، به فضایی آرام، حرفهای و منصفانه نیاز دارد؛ فضایی که در آن سرنوشت رقابتها در مستطیل سبز رقم بخورد، نه در هیاهوی رسانهای.