45 سال از درگذشت کلنل علینقی وزیری میگذرد. مردی که گزاف نیست اگر بگوییم نقشی مسیحایی در گسترش و پیشرفت موسیقی ایران در عصر پسامشروطه برعهده داشت. پرچمدار تغییر و نواوری در عصر استبداد سنت گرایانه موسیقی دانان کهن قاجاری که با سیلی از مخالفت ها هم رو به رو شد اما با وجود این مخالفت ها مصمم ماند و با تأسیس مدرسهٔ موسیقی عالی (مدرسه ای که در آن افرادی چون صبا و خالقی تربیت شدند) و تدوین تئوری متناسب با موسیقی سنتی، تلاش کرد تا سازِ سنت را با ذهنِ مدرن هم آواز کند. کمدی تاریخ البته انجاست که هنوز عده ای کلنل را به خاطر این اقدامات به غربزدگی نیز متهمم میکنند.
گناه نابخشودنی کلنل این بود که جسارت کرد و برای مقامهای شرقی "نت" نوشت و به رویارویی با رویه قدیمی "حفظ سینه به سینه" و سنت "استاد و شاگردی" رفت. هرچند آنچه در نهایت باقی ماند آثار گناه او بودند که سبب شد تا علینقی وزیری یکراست برود در دل تاریخ و جایگاهش با عنوان هایی چون "پدر موسیقی نوین ایران" محفوظ باشد!
که تا باشد از این گناه ها...