طرفداری- لحظات حذف ایران از جام جهانی 2006 را به یاد می آورید؟«خداحافظ ایوانکوویچ » و «خداحافظ علی دایی» گزارشگر در آن لحظات به مذاق خیلی ها خوش آمد و در واقع کلید اول انتقادات از همان جا زده شد. سال ها ها بعد همان گزارشگر با هردو مصاحبه کردو از این انتقاد می کرد که قدر او را ندانستیم. همان زمان برانکو به دلیل ناراحتی مردم مالیات را بهانه کرد و دیگر به ایران نیامد. ولی مدتی بعد ما فهمیدیم که برانکو خوب بود و امروز که بیاید شاید فرش هم برایش پهن کنیم، همان طور که برای ایویچ نیز فاتحه خواندیم.
تیم ملی ما در سال 2015 هم باخت و منتقدان آماده و حاضری خور زبان ها را آماده کردند که دور جنازه آن هلهله سر دهند و همان شخصیت کارتونی گالیور باشند که مدام تاکید می کرد« من می دونستم اینطوری میشه» .یکی می گوید چرا پولادی بعد اخطار در نیمه اول تعویض نشد؟ دیگری می گوید چرا وحید امیری آمد و چرا پنالتی زد؟ چرا ما در کرنر گل زدیم؟ آخری ها به این نتیجه رسیدند که چرا رحمتی نبود.
عده دیگری هم داور و ای اف سی را مقصر می دانند و بعضی تا آن جا پیش می روند که این شکست را به دلیل گرفتن انتقام هشت آذر از سوی استرالیایی ها می دانند. از همان زمانی که گزارشگر بازی هشت آذر76 از تماشاگران استرالیایی با عنوان« 60 هزار تماشاگر بی ادب استرالیایی »نام برد این توهم با ما است که آن ها با ما بد تا کردند و دنبال انتقام هستند. در حالی که ما در پایان آن بازی به راحتی با پرچم ایران خوشحالی کردیم و دور زمین دویدیم . آن خوشحالی را مقایسه کنید با رفتار 100 هزار تماشاگر با ادب ایرانی 4سال بعد مقابل ایرلند که آزادی را به میدان جنگ مشابه کرده بودند. همین گزارشگر بازی ایران و عراق از عصبانیت گزارشگر استرالیایی ازتصمیمات داور بازی گفت و مارک بوسنیچ و آلویسی دوبازیکن آن دیدار بزرگ نیزاز تصمیات داور هم وطنشان ابراز انزجار کردند . به راستی ما چگونه هنوز توهم را داریم القاء می کنیم که آن ها عقده هشت آذر را دارند؟ چرا وقتی مقابل کشورهای عربی می بریم فورا ازانتقام جنگ و برتری شعار خلیج فارس می گوییم ولی هنگام باخت از عراق و صعود امارات یادمان می رود شعارهایی که دم از آن می زدیم نیز با یک نتیجه فوتبال دچار تزلزل شده است؟
این اظهارات آنی، این تصمیمات از روی ناراحتی و خوشحالی زیاد ، کار نشده و بدون فکر سال هاست که فوتبال مارا وارد بحران کرده است. می دانید که بسیاری از قتل ها در ایران هم از روی ناآگاهی و احساسی صورت می گیرد و قاتل بعدها پشیمان می شود. دراین لحظات بعد از شکست کاش مثل آن جانباز شیمیایی می توانستیم هنگام موج گرفتگی خودمان را بزنیم و یا مثل کارلوس کی روش سعی می کردیم حرف نزنیم یا این را بدانیم که فکرهای لحظات بعد از شکست را جدی نگیریم.