خبری از شیراز، پایتخت فرهنگی ایران! ورزشگاه «پارس شیراز» نه تنها ثابت کرد که تو فوتبال حرفی برای گفتن داره، بلکه تو بخش «سرگرمیهای هیجانانگیز غیرفوتبالی» هم حسابی از پارک آبی و شهربازی جلو زده! توی بازی اخیر فجرسپاسی شیراز و ذوبآهن اصفهان که تو هفته چهارم لیگ برتر بود، تماشاچیهای بدشانس شیرازی شاهد یه اتفاق عجیب بودن: «بارون سینیهای کابل برق از سقف»!
عزیزان! دیگه لازم نیست برای دیدن شهابسنگ و ستاره دنبالهدار شب بری بیابون چادر بزنی! کافیه بیای ورزشگاه پارس و از دیدن سقوط قطعههای فلزی سنگین از بالا، درست روی سر هموطنات لذت ببری! میگن این «هدیه آسمانی» که "یه صفحه فلزی از سازه ورزشگاه" بوده، فقط یه نفر رو "حسابی از صورت" زخمی کرده. البته خداروشکر کسی جونش رو از دست نداد، که جای شکر داره؛ مثل اینکه تو این مملکت، زخمی شدن یه دستاورد بزرگ حساب میشه!
دلیل سقوط و واکنش فدراسیون: تعلیق فوری امتیاز میزبانی
کارشناسهای خبره و باهوش ما هم سریع فهمیدن مشکل از کجا بوده: "کوتاهی یکی از پیمانکارهای برق، نور، فیبر نوری و پایش تصویری"! واقعاً کی فکرش رو میکرد که تو یه پروژه ملی، پیمانکارا ممکنه کارشون رو درست انجام ندن؟! عجیبه واقعاً! البته فدراسیون فوتبال هم دست روی دست نذاشته و "امتیاز میزبانی ورزشگاه پارس شیراز" رو "تا وقتی اعلام کنن" تعلیق کرده. یعنی تا وقتی مسئولین محترم به این نتیجه برسن که آلومینیوم و برق نباید رو سر مردم بریزه، دیگه اجازه بازی تو این "معبد هیجان" رو ندارن.
اما ماجرای "سرگرمیهای غیرفوتبالی" به همین جا ختم نمیشه. همزمان با این "سقوط آزاد" از سقف، تماشاچیها برای دستشویی رفتن مجبور بودن به عصر غارنشینی برگردن. بله، درست شنیدید! تو "دومین بازی خانگی تیم شیرازی" و با حضور بیش از ۳۰ هزار هوادار، "آب دستشوییهای ورزشگاه پارس هنوز هم قطع بود"! یعنی برای دیدن یه بازی فوتبال، هم باید از خطر سقوط جون سالم به در ببری و هم با تشنگی و مشکلات "اجابت مزاج" دست و پنجه نرم کنی.
تجربه تلخ هواداران: از بیاحترامی تا استانداردهای ملی
مسئولین ورزشگاه البته یه کار خلاقانه هم کرده بودن؛ همه چراغهای راهرو و دستشویی رو خاموش کردن تا هوادارا بتونن تو یه فضای کاملاً طبیعی و بدون نور، مشکلاتشون رو حل کنن. فکر کن یه بچه هفت هشت ساله چطور میتونه "بدون آب" از دستشویی استفاده کنه؟ شاید قرار بوده از روشهای سنتی صحراگردی استفاده بشه! این حجم از بیاحترامی به هوادارا دیگه یه توهین معمولی نیست؛ این یه "تجربه کامل زندگیه" که مسئولین ما برامون فراهم کردن. پس بیایم قدردان باشیم!
وقتی میگن ورزشگاه پارس برای رسیدن به "گرید ملی" فاصله داره، احتمالاً منظورشون اینه که هنوز چند تا سینی دیگه باید بیفته و چند هفته دیگه آب قطع باشه تا به اون "استاندارد" لازم برسیم! خلاصه، شیرازیهای عزیز، فدای سرتون که بازی رو باختید یا بردید، مهم اینه که تجربه هیجانانگیز "ورزشگاه رفتن با چاشنی سقوط و کمبود آب" رو از دست ندادید! این همون چیزیه که بهش میگن "مدیریت جهادی" تو ساخت و نگهداری اماکن ورزشی.
امیدوارم درس عبرتی بشه برای آیندهها... یا شایدم برای دفعه بعد! کی میدونه؟ شاید دفعه بعد "دیوارهای ورزشگاه" شروع به ریختن کنن و آب هم از سقف بباره! تو این سرزمین همه چی ممکنه، حتی معجزات مهندسی برعکس!