آرسن ونگر با یه دیدگاه متفاوت، تیری آنری رو که تو یوونتوس یه بال سرعتی ولی نامنظم بود، تبدیل به یکی از ترسناک‌ترین مهاجم‌های تاریخ فوتبال تو آرسنال کرد. ونگر به آنری اعتماد کامل داشت و اونو برد تو خط حمله.

وقتی کریستیانو رونالدو نوجوون اومد منچستریونایتد، یه بازیکن با استعداد بود اما هنوز پخته نشده بود. سر الکس فرگوسن با یه ترکیب از تشویق، سخت‌گیری و راهنمایی‌های پدرانه، از رونالدو یکی از بهترین بازیکن‌های دنیا رو ساخت.

رینوس میشل، کسی که "فوتبال توتال" رو اختراع کرد و یوهان کرایف، مهم‌ترین شاگردش، نماد یه انقلاب تو فوتبال بودن. میشل تو آژاکس و بعدش تو بارسلونا، کرایف رو مرکز فلسفه‌اش قرار داد؛ بازیکنی که می‌تونست تو هر جای زمین بازی کنه.

با اینکه لیونل مسی قبل از پپ گواردیولا هم پدیده بود، اما گواردیولا بود که با تغییر جای اون از بال کناری به "مهاجم کاذب"، مسی رو تبدیل به یه بازیکن غیرقابل مهار و پدیده‌ای بی‌سابقه تو گلزنی و بازی‌سازی کرد.

دیدیه دروگبا قبل از اومدن به چلسی یه بازیکن با استعداد بود، اما ژوزه مورینیو با شناخت دقیق از قدرت بدنی و ذهنی اون، ازش یه مهاجم غیرقابل توقف و یه رهبر کاریزماتیک ساخت.

یورگن کلوپ با آوردن محمد صلاح از رم به لیورپول و استفاده ازش به عنوان وینگر راست تو سیستم پرس شدیدش، صلاح رو از یه بازیکن خوب تبدیل به یکی از بهترین گلزن‌ها و ستاره‌های جهان کرد.

لوئی فان خال تو بایرن مونیخ به توماس مولر جوون فرصت داد تو تیم اصلی بازی کنه و نقشش رو به عنوان یه "فضایاب" (Raumdeuter) تعریف کرد.

با اینکه فرانتس بکن‌باوئر از اول هم بااستعداد بود، اما هلموت شوئن، سرمربی تیم ملی آلمان غربی، نقشش رو از هافبک به "لیبرو" (سوئیپر هجومی) تغییر داد.

والری لوبانوفسکی، مربی افسانه‌ای دینامو کیف، با روش‌های علمی و تاکتیک‌های پیشرفته، اولگ بلوخین رو تبدیل به یکی از سریع‌ترین و خطرناک‌ترین مهاجم‌های زمان خودش کرد.

فابیو کاپلو حتی تو دوره‌ای که مربی یوونتوس بود، به پیشرفت الساندرو دل پیرو خیلی کمک کرد. کاپلو با سخت‌گیری و استانداردهای بالاش، دل پیرو رو به چالش کشید تا فراتر از استعدادش، از نظر فیزیکی و ذهنی به اوج برسه.