طرفداری | ساموئل کافور (Samuel Kuffour) زاده سه سپتامبر 1976 در شهر کوماسی غنا است. او در پستهای دفاع میانی و دفاع راست بازی میکرد. کافور در دومین شهر بزرگ کشور غنا، چشم به جهان گشود و از کودکی با توپهای دستساز در خیابانهای مختلف شهر، فوتبال بازی میکرد. مادرش، گلوریا، نقش کلیدی در زندگیاش داشت زیرا به دلیل علاقهاش به فوتبال، حمایتهای زیادی از ساموئل در راه تبدیلشدن به یک فوتبالیست کرد. گلوریا، تلویزیون خانه را فروخت تا ساموئل، کفش فوتبالی مناسبی داشته باشد. از همان کودکی، استعداد ساموئل در فوتبال نمایان بود و او با قدرت بدنی، قد بلند و تواناییهای تکنیکی خود از میان همسالانش متمایز بود. او فوتبالش را در تیمهای پایه فانتوماس و کینگ فیصل در غنا شروع کرد و به تیمهای ملی پایه غنا رسید. در این راه بود که توجه باشگاه تورینو به سویش جلب شد و این باشگاه ایتالیایی، کافور را برای تیمهای پایهاش خریداری کرد.
بعد از دو سال بازی در تیمهای پایه تورینو، در سال 1993، راهی تیم بزرگسالان بایرن مونیخ شد. نخستین بازی کافور برای بایرن مونیخ در هفته 11 بوندسلیگا برابر اشتوتگارت صورت گرفت. این بازیکن که در تیم دوم بایرن نیز حضور داشت، موفق شد تا در لیگ قهرمانان اروپا نیز تیم اصلی بایرن را همراهی کرده و برابر اسپارتاک مسکو، گل منجر به تساوی تیمش را به ثمر برساند. او به همراه بایرن تا نیمه نهایی این تورنمنت پیشروی کرد و در این مرحله بازی کرد. 13 بازی و یک گل در این فصل، حاصل کار کافور بود. کافور در فصل 96-1995، تنها در یک مسابقه با پیراهن بایرن دیده شد تا در نقل و انتقالات زمستانی، با قراردادی قرضی راهی نورنبرگ در بوندسلیگا2 شود. 12 بازی و یک گل در کارنامه کافور در نورنبرگ ثبت شد. بعد از بازگشت به جمع باوارایاییها، این مدافع غنایی در بازیهای بیشتری حضور یافت و به آمارهای 25 بازی در فصل 97-1996 و 25 بازی و دو گل در فصل 98-1997 رسید. او در فصل 98-1997، دو گل امتیازآور را برای بایرنیها، ابتدا در هفته دهم برابر اشتوتگارت که منجر به تساوی شد و سپس در هفته 20 برابر وولفسبورگ که منجر به پیروزی تیمش شد، به ثمر رساند. صعود به فینال لیگ قهرمانان اروپای فصل 99-1998، از دستاوردهای بزرگ کافور به همراه بایرن مونیخ بود. او که یکی از ارکان خط دفاعی بایرن در این فصل بود، نمایشهای درخشانی را در لیگ قهرمانان داشت و بسیار به فینالیستشدن تیمش کمک کرد. شکست دراماتیک بایرن در فینال، از منچستر یونایتد، صحنههای خاطرانگیزی را از این بازیکن به یادگار گذاشت.
منظوری نداشتم اما وقتی خیلی ناراحت باشی، نمیتوانی به احساسات خودت غلبه کنی. مردم همیشه مرا با حرکاتم، بعد از این فینال به یاد میآورند. عده زیادی میگویند «سامی، بازی منچستر و بایرن را یادت هست؟». بعد از بازی فقط گریه میکردم و مستقیماً به فرودگاه رفتم تا برای عمل جراحی به برلین برگردم. وقتی به آلمان برگشتم، تمام مردم درباره بازی با من سخن میگفتند و همدردی میکردند.
کافور که تلاش بسیاری برای لمس جام قهرمانی اروپا کرده بود، پس از شکست ناباورانه تیمش، به شدت اندوهگین شد و با کوبیدن مشت به زمین چمن و گریه شدید، این ناراحتی را به نمادی از حس و حال طرفداران فوتبال آلمان، پس از این مسابقه تبدیل کرد. او پس از پایان بازی، هیچوقت سکانسهای دردآور این مسابقه را تماشا نکرد تا آن را به فراموشی بسپارد. او در این فصل، موفق به حضور در 26 بازی بایرن شد و در پایان سال 1998 میلادی، بهترین فوتبالیست سال باواریاییها شد. او در فصل 00-1999 نیز عضوی مهم از ترکیب اصلی بایرن بود و به آمار 34 بازی، سه گل و یک پاس گل رسید. کافور در این فصل نیز به ثبت گلهای حساسی مثل گل پیروزیبخش نیمه نهایی جام حذفی برابر هانزاروستوک، گل پیروزیبخش هفته پنجم برابر فرانکفورت و گل منجر به شروع گلباران شالکه در هفته 24 رسید. در پایان این فصل نیز، کافور، بهترین بازیکن سال بایرن مونیخ شد. او در فصل 01-2000، به هدف دیرینه خود یعنی قهرمانی در لیگ قهرمانان اروپا رسید و یار ثابت بایرن در تمامی بازیها، به جز چهار بازی مرحله نخست گروهی بود. 38 بازی و یک گل در این فصل کافور به ثبت رسید. مهمترین گل کافور در بایرن مونیخ به جام میانقارهای سال 2001 بازمیگردد که برابر بوکاجونیورز به ثمر رسید و بایرن را به قهرمانی جهان رساند. او در ادامه ماجراجوییهایش در بایرن، آمارهای 39 بازی در فصل 02-2001، 30 بازی و یک گل در فصل 03-2002، 33 بازی، یک گل و یک پاس گل در فصل 04-2003 و 14 بازی و یک پاس گل در فصل 05-2004 را به ثبت رساند.
پس از کسب سومین عنوان «بهترین فوتبالیست سال» در سال 2001 میلادی و فتح شش قهرمانی بوندسلیگا، پنج لیگ کاپ، چهار جام حذفی و یک لیگ قهرمانان اروپا و جام میانقارهای، راه کافور و بایرن مونیخ از یکدیگر جدا شد. هوینس در ابتدای قرن بیست و یکم، پیشنهاد بارسلونا را قاطعانه رد کرده بود و لیبل «غیرقابل فروش» را بر روی این مدافع غنایی زده بود. در سال 2003، اتفاق وحشتناکی برای این فوتبالیست غنایی رخ داد و او دخترش را به دلیل غرقشدن در آب، از دست داد. این فاجعه باعث شد تا حضور این بازیکن در ترکیب باواریاییها، کمرنگتر از قبل شود. او در سال 2005، با موافقت لوسیانو اسپالتی، راهی رم شد تا بالاخره فوتبال آلمان را ترک کند. پس از نخستین بازی برابر رجینا، او در جام یوفا، گرگها را همراهی کرد و موفق به گلزنی برابر ترومسوی نروژ شد. در اواخر فصل بود که جایگاه این بازیکن در ترکیب اصلی به خطر افتاد و او با آمار 31 بازی، یک گل و یک پاس گل، به این فصل خاتمه داد. کافور در سال 2006، با قراردادی قرضی راهی لیورنو شد و در 26 بازی خود، یک پاس گل را ثبت کرد. پس از تلاش ناموفق برای عقد قرارداد با ساندرلند، این بازیکن قراردادش را با رم فسخ کرد و راهی آژاکس شد اما فقط در دو بازی با پیراهن این باشگاه دیده شد. او پس از جدایی از آژاکس، مدت زیادی بدون تیم بود تا به کشورش و باشگاه آسانته کوتوکو منتقل شد. کافور در سال 2010 به فوتبالش پایان داد.
در ردههای ملی پایه غنا بود که کافور برای خودش، نامی دست و پا کرد. او در ابتدا، عضو تیم ملی زیر 17 سال غنا در جام جهانی نوجوانان 1991 بود و به قهرمانی این رقابتها رسید. کافور در چهار بازی این تورنمنت، از جمله مرحله نیمه نهایی آن به میدان رفت. او سپس در جام جهانی جوانان 1993 حضور یافت و به نایب قهرمانی آن، با شش بازی و یک گل برابر آلمان رسید. در ادامه سال، او بار دیگر تیم ملی زیر 17 سال غنا را در جام جهانی نوجوانان، این بار در سال 1993 همراهی کرد و با پنج بازی، نایب قهرمانی این تورنمنت را به دست آورد. کافور پس از مدتی، عازم المپیک 1992 بارسلون شد تا کاروان غنا را در ورزش فوتبال همراهی کند. اخراج این بازیکن در دیدار نیمه نهایی برابر اسپانیا، کار غناییها را بسیار سخت کرد و در نهایت، آنها را به مدال برنز رساند. او در سه بازی این دوره المپیک بازی کرد. کافور در المپیک 1996 آتلانتا نیز حضور یافت و در چهار مسابقه بازی کرد. نخستین بازی ملی این بازیکن در سال 1995 برابر نروژ صورت گرفت. این بازیکن در پنج دوره جام ملتهای آفریقا در سالهای 1996، 1998، 2000، 2002 و 2006 حضور داشت و مجموعاً در 13 بازی آن به میدان رفت. حضور در جام جهانی 2006، آخرین دستاورد این بازیکن با غنا بود که به آخرین بازی ملیاش نیز منتهی شد. کافور پس از دیدار نخست غنا برابر ایتالیا، دیگر در ترکیب کشورش حضور نیافت و به ماجراجویی ملی خود با 35 بازی ملی و یک پاس گل، خاتمه داد. لقب همیشگی کافور در دوران فوتبالش، «سامی دیوار یا Sammy the Wall» بود که اشاره به نفوذناپذیری خط دفاع با حضورش داشت. او یک مسیحی به شدت معتقد بود که پیش از هر بازی به نیایش خداوند و طلب قدرت و آرامش میپرداخت.
