اگر اتلتیکو مادرید هیچ‌گاه ستاره‌هایش را نمی‌فروخت، شاید سرنوشت فوتبال اروپا طور دیگری رقم می‌خورد. تیمی که سال‌ها با اتکا به نظم دفاعی و روحیه جنگنده درخشان بود، گنجینه‌ای از نبوغ را در ترکیب خود پرورش داد و از دست داد. اتلتیکو، مهد ظهور مهاجمان مرگبار و هافبک‌های خلاق، بارها به‌خاطر محدودیت‌های مالی، از حفظ گوهرهایش بازماند. اگر این بازیکنان کنار هم می‌ماندند، این تیم می‌توانست به یک ابرقدرت بی‌رقیب تبدیل شود. رؤیایی‌ترین ترکیب از بازیکنان فروخته‌شده، تلفیقی از قدرت، تکنیک و تجربه بود. حالا به تیمی نگاه می‌کنیم که می‌توانست تاریخ‌سازترین اتلتیکوی تمام دوران باشد.

دروازه‌بان: تیبو کورتوا

سنگربان بلندبالا و مطمئن بلژیکی، روزگاری با پیراهن اتلتیکو درخشید و ستون اصلی موفقیت‌های تیم سیمئونه بود. رفلکس‌های سریع، آرامش مثال‌زدنی و کنترل فوق‌العاده در یک‌به‌یک‌ها، او را به یکی از بهترین‌های جهان تبدیل کرد. کورتوا با اتلتیکو قهرمان لالیگا شد و به فینال لیگ قهرمانان رسید، قبل از آن‌که راهی چلسی شود. حضور او در دروازه، به دفاع اتلتیکو اعتمادبه‌نفس می‌داد. اگر او در تیم می‌ماند، اتلتیکو شاید چندین جام دیگر را فتح می‌کرد. او یادگاری از دوران طلایی اتلتیکوی سیمئونه است.

مدافعان: کیران تریپیر - خوزه ماریا خیمنز - لوکاس هرناندز - تئو هرناندز

تریپیر با پاس‌های دقیق و هوش تاکتیکی‌اش، بال راستی مدرن و کارآمد بود که در بازگشت اتلتیکو به قله لالیگا نقش کلیدی داشت. خیمنز، قلب دفاعی تیم، با غیرت، قدرت بدنی بالا ستون مطمئنی در خط عقب باقی ماند. لوکاس هرناندز که هم در مرکز و هم چپ بازی می‌کرد، ترکیبی از سرعت، جسارت و تکل‌های دقیق بود؛ محصول آکادمی باشگاه. تئو، برادرش، از پویاترین مدافعان کناری دنیاست؛ اگر در اتلتیکو می‌ماند، خط چپ به کابوس رقبا تبدیل می‌شد. این خط دفاعی ترکیبی از جنگندگی، تکنیک و تجربه است. حضور هم‌زمان این چهار نفر می‌توانست دیواری نفوذناپذیر بسازد.

هافبک‌ها: کوکه - رودری - رودریگو دی پائول

کوکه، رهبر باثبات و وفادار تیم، مغز متفکر اتلتیکو در سال‌های اخیر بوده و تعادل میان دفاع و حمله را حفظ می‌کند. رودری، هافبک تدافعی فوق‌العاده با هوش بالا و توانایی کنترل ریتم بازی، خیلی زود درخشید و راهی منچسترسیتی شد. دی پائول، هافبک انرژیک و خلاق، در حملات و پرسینگ شدید نقش پررنگی دارد. این سه نفر می‌توانستند یک خط میانی کامل بسازند: با ثبات کوکه، عمق‌بخشی رودری و شجاعت دی پائول. ترکیب آن‌ها تضمین‌کننده مالکیت و فشار مداوم بود. خط هافبکی که هم می‌جنگید و هم بازی می‌ساخت.

مهاجمان: دیوگو ژوتا - آنتوان گریزمان - ژائو فلیکس

ژوتا که در جوانی جذب اتلتیکو شد، هرگز فرصت درخشش نیافت و پیش از انفجارش در ولورهمپتون و لیورپول، از تیم جدا شد؛ مهاجمی با شم گلزنی بالا و تحرک زیاد. دنیای فوتبال هرگز از غم درگذشت جانسوز سوپراستار لیورپول آرام نمی‌گیرد چرا که ژوتای جوان و درگذشته تنها یک هفته پس از عروسی، به همراه برادرش، مظلومانه جان داد.

گریزمان، یکی از نمادهای اتلتیکوی مدرن، با بازی‌سازی، گل‌زنی و فداکاری‌اش، قلب تپنده خط حمله بود. ژائو فلیکس، خرید رکوردشکن باشگاه، با تکنیک ناب و هوش بالا، اگر در مسیر درستی قرار می‌گرفت، می‌توانست ستاره‌ای درخشان در متروپولیتانو شود. این سه‌نفر ترکیبی از ظرافت، سرعت و قدرت تمام‌کنندگی را به همراه داشتند. خط حمله‌ای با تنوع بالا و قدرت انفجاری. اگر کنار هم می‌ماندند، شاید اتلتیکو در اروپا بی‌رحم‌تر ظاهر می‌شد.