دروازهبان:
تیم کرول (795 روز) – دروازهبان هلندی که سالها بین مصدومیتهای مزمن زانو و فرم خوب در نوسان بود.
خط دفاع:
-
هولگر بادشتوبر (1305 روز) – مدافع آلمانی بایرنمونیخ، شاید یکی از بدشانسترین استعدادهای نسل خود.
-
وینسنت کمپانی (1419 روز) – کاپیتان سابق منچسترسیتی و تیم ملی بلژیک، رهبر بیبدیل با بدنی شکننده.
-
توماس فرمایلن (1366 روز) – مدافع بلژیکی بارسلونا که مصدومیتها اجازه ندادند به پتانسیل واقعیاش برسد.
خط میانی:
-
مارکو رویس (1313 روز) – ستاره دورتموند و تیم ملی آلمان، با استعداد فوقالعاده، اما همواره غایب در تورنمنتهای بزرگ.
-
جک ویلشر (1470 روز) – بازیکن سابق آرسنال و تیم ملی انگلیس؛ نماد استعداد ناب و بدن آسیبپذیر.
-
تیاگو آلکانتارا (1560 روز) – بازیکن تکنیکی اسپانیا و بایرنمونیخ/لیورپول که مصدومیتها مانع تداوم درخشش او شدهاند.
-
ابو دیابی (1747 روز) – بیشترین روز مصدومیت در این لیست؛ هافبک فرانسوی آرسنال که دوران حرفهایاش تقریباً در سایه مصدومیت سپری شد.
خط حمله:
-
فرانک ریبری (1363 روز) – ستاره فرانسوی با تکنیک خارقالعاده، قربانی مصدومیتهای مداوم در بایرنمونیخ.
-
رونالدو نازاریو (1324 روز) – پدیده برزیلی که اگر زانوهایش یاری میدادند، شاید بهترین تاریخ میشد.
-
آرین روبن (1503 روز) – وینگر سرعتی هلندی، با حرکات پیشبینیپذیر اما غیرقابل مهار و سابقه طولانی مصدومیت.