طرفداری | استیون جرارد همتیمیهای سابق خود در تیم ملی انگلیس را «بازندگان خودشیفته» توصیف کرده و گفته است که رقابتهای تلخ میان بازیکنان باشگاههای لیگ برتر، باعث شده بود از حضور در اردوهای ملی متنفر باشد.
به گزارش تلگراف، جرارد که ۱۱۴ بازی ملی در کارنامه دارد، معتقد است دشمنی شدید میان بازیکنان لیورپول، منچستریونایتد و چلسی، نسل طلایی فوتبال انگلیس در دههٔ ۲۰۰۰ را تضعیف کرد؛ مسئلهای که تا زمان خداحافظی او از تیم ملی در سال ۲۰۱۴ ادامه داشت.
او در گفتوگو با پادکست Rio Ferdinand Presents، فضای حاکم بر اردوهای تیم ملی را اینگونه توصیف کرده است: جایی که احساس انزوا و دوری از سایر بازیکنان داشت و ساعتهای طولانی را با بیحوصلگی در اتاقهای هتل سپری میکرد.
جرارد گفت:
از آن متنفر بودم. لذت نمیبردم. از اتاقها بدم میآمد. اوایل دوران ملیام روزهایی بود که واقعاً افسرده میشدم. مثلاً هفت ساعت در یک اتاق میماندم و با خودم میگفتم: «خب، حالا چی؟» نه خبری از شبکههای اجتماعی بود، نه پخش کنندهٔ دیجیتال. فقط پنج کانال تلویزیون داشتیم. واقعاً احساس دلگرفتگی میکردم. از بازیها لذت میبردم چون واقعاً مایه افتخار بود. از تمرینات هم خوشم میآمد، ولی اینها فقط نود دقیقه طول میکشید؛ اما بعد از آن، در لندن یا رومانی یا هر جای دیگر، تنها بودم. با خودم فکر میکردم تا وقت نیم ساعتهٔ شام و سپس تا صبح فردا، باید در این اتاق بمانم. حس نمیکردم بخشی از تیم هستم. حس نمیکردم با دیگر بازیکنان انگلیس ارتباط دارم.
جرارد که همراه با انگلیس تا مرحلهٔ یک چهارم نهایی یورو ۲۰۰۴، جام جهانی ۲۰۰۶ و یورو ۲۰۱۲ پیش رفت، معتقد است رقابتهای باشگاهی مانع موفقیتهای بزرگتر آن نسل شد؛ موضوعی که به گفتهٔ او، تنها با حضور گرت ساوتگیت در سال ۲۰۱۶ برطرف شد.
او افزود:
فکر میکنم ما همه بازندگانی خودشیفته بودیم. حالا تلویزیون را نگاه میکنم و (جیمی) کرگر را کنار پل اسکولز میبینم که طوری با هم بحث میکنند که انگار ۲۰ سال است بهترین دوستان یکدیگرند؛ یا رابطهٔ کرگر با گری نویل را میبینم، با خودم میگویم: «چرا آن زمان، وقتی در تیم ملی همتیمی بودیم، نتوانستیم اینطور با هم ارتباط بگیریم؟» دلیلش فرهنگ حاکم بر تیم ملی بود. همه درون اتاقهای خودمان بودیم، نه صمیمیت داشتیم و نه اتحاد. ما هیچوقت تبدیل به یک تیم واقعی و قدرتمند نشدیم. به نظر من ساوتگیت به خاطر ایجاد این ارتباط در تیم ملی انگلیس، کمتر از آنچه باید، تحسین شده است.
او در ادامه گفت:
کمی تلخی، کمی نفرت و کمی رقابت شخصی وجود داشت. حالا که از آن دوران گذشتهام و تجربهٔ مربیگری دارم، میفهمم چقدر کودکانه بود. ولی در عین حال، شاید کادر فنی باید بیشتر روی ما فشار میآورد و میگفت که باید این چیزها را فراموش کنید.



