سال انتشار : 1403
دﻳﺸﺐ ﻛﻪ ﺣﺎﻟﻰ ﺑﺎ ﻟﺐ ﭘﻴﻤﺎﻧﻪ ﻛﺮدم
ﻣﺴﺘﺎﻧﻪ ﮔﻴﺴﻮی ﻏﺰل را ﺷﺎﻧﻪ ﻛﺮدم
ﺷﺐ ﺗﺎ ﺳﺤﺮ در ﮔﻔﺘﮕﻮ ﺑﺎ ﺧﻮﻳﺶ ﺑﻮدم
ﺑﺎ ﻳﺎد ﭼﺸﻤﺶ ﺑﺎده در ﭘﻴﻤﺎﻧﻪ ﻛﺮدم
اول ﺳﻠﺎﻣﺖ ﺑﺎده دل را ﻧﻮش ﮔﻔﺘﻢ
آﻧﮕﻪ دﻋﺎ ﺑﺮ ﺳﺎﻗﻰ ﻣﻴﺨﺎﻧﻪ ﻛﺮدم
ﺑﺎ ﺳﻮز دل ﮔﺎﻫﻰ ﻧﻮاﻳﻰ ﺳﺎز ﻛﺮدم
ﮔﺎﻫﻰ ﺑﻪ ﻣﺴﺘﻰ ﮔﺮﻳﻪ ﻣﺴﺘﺎﻧﻪ ﻛﺮدم
ﮔﺎﻫﻰ ﻏﺰل ﺧﻮاﻧﺪم قناریوار و ﮔﺎﻫﻰ
ﺑﻠﺒﻞ ﺷﺪم در ﺗﺎب زﻟﻔﺶ ﻟﺎﻧﻪ ﻛﺮدم
ﻣﻴﺨﺎﻧﻪ ﻣﻴﺮﻗﺼﻴﺪ ﺑﺎ آوای ﺳﺎزم
ﺟﺎم ﻣﻰ و ﻣﻴﺨﺎﻧﻪ را دﻳﻮاﻧﻪ ﻛﺮدم
ﻣﺴﺘﻢ ﻫﻨﻮز از ﺑﺎدهیِ ﻧﻮﺷﻴﻦِ دوﺷﻴﻦ
دﻳﺸﺐ ﭼﻪ ﺣﺎﻟﻰ ﺑﺎ ﻟﺐ ﭘﻴﻤﺎﻧﻪ ﻛﺮدم
