بارها پیش آمده قضاوت هایمان به افراط و تفریط کشیده شده چه در مسائل میان فردی ‌و‌ چه در مسائل اجتماعی ، با واقع گرایی فاصله گرفته به دام مطلق گرایی افتاده ایم. انگار دنیا برایمان جز سیاهی و سفیدی رنگ دیگری ندارد ، غیر از صفر و صد عدد دیگری را قبول نداریم ، همه چیز برای ما یا خوب است یا بد ، یا شر است یا خیر ، یا کامل است یا ناقص. این طرز تفکر بسیار مضر است چون باعث اعتماد به نفس کاذب، تنفر نسبت به دیگری ، شیفتگی نسبت به دیگری ، تحریف تاریخ ، نژادپرستی ، اسطوره سازی ، شیطان سازی ، ایده آلیسم ، کمال گرایی ، وسواس ، جزم اندیشی و زودباوری می‌شود. تنها راه چاره ، دیدن واقعیت است آنچه که هست نه آن گونه که می خواهیم باشد.