طرفداری- فاصله گرفتن ايتاليا از فوتبال پر افتخارش موضوع جديدى نيست، به طور ميانگين در نيم فصل گذشته تنها 22000 نفر بازى فوتبال سرى A را از نزديك دنبال نموده اند كه اين مقدار در مقايسه با فصل قبل شاهد كاهشى ده درصدى بوده است. به نظر مى رسد تماشاگران ايتاليايى برنامه اى ديگر به جزء تماشاى ديدارهاى خسته كننده و شكنجه آور باشگاه هاى مطرح اين كشور، براى خود پيدا كرده اند.
در سال 2014 دوستداران فوتبال بار ديگر شاهد افت فوتبال ايتاليا و كالچيو بودند. بعد از حذف ناخوشايند تيم ملى ايتاليا در مرحله گروهى جام جهانى برزيل، تنها دو تيم يوونتوس و رم به عنوان نماينده ايتاليا، جواز حضور در رقابت هاى ليگ قهرمانان اين فصل را به دست آوردند كه در اين ميان تيم رم با قبول شكست سنگين 7:1 مقابل بايرن مونيخ در استاديوم خانگى، علاوه بر ثبت كردن سنگين ترين شكست خانگى در تاريخ باشگاه و حذف از اين رقابت ها، خاطره تلخ هواداران ايتاليايى را از سال 2014 ميلادى، تكميل نمود.
از ابهت و درخشش گذشته فوتبال ايتاليا اثر بسيار كمى مانده است، از فوتبال كشورى كه سابقه قهرمانى در چهار جام جهانى را يدك مى كشد و تا پانزده سال گذشته بيشتر ستاره هاى فوتبال دنيا حضور در رقابت هاى سرى A را به ساير ليگ هاى ديگر اروپايى ترجيح مى دادند. در اين ميان اما تنها اسپانسرها و حاميان مالى جنجالى همانند شيوخ قطرى همچنان حاضر هستند كه بر روى نمايش تيم هاى بزرگ ايتاليايى سرمايه گذارى نمايند.
در اواخر سال گذشته ميلادى، ديدار سوپر كاپ فوتبال ايتاليا بين دو تيم يونتوس قهرمان فصل گذشته سرى A و ناپولى فاتح جام حذفى به ميزبانى دوحه در كشور قطر برگزار گرديد و شيوخ عرب شاهد ديدار نه چندان جذاب اين دو تيم بودند كه تنها يك يك ستاره در آن خوش درخشيد؛ آندره پيرلو.
ناپولى سرانجام اين ديدار را كه موارد مشابه آن پيش از اين در كشورهاى چين، آمريكا و حتى ليبى نيز برگزار شده بود، در ضربات پنالتى به نفع خود خاتمه داد. البته برگزارى اين ديدارها در خارج از ايتاليا تنها به دليل منافع مالى كه براى باشگاه ها به همراه دارد نيست، بلكه فدراسيون فوتبال اين كشور تمايل دارد كه چنين ديدارهايى به دور از چشم هوليگان ها، تيفوسى ها و تماشاگران جنجالى ايتاليايى كه در حاشيه سوپر كاپ فصل قبل، يكى از تماشاگران را به قتل رسانده بودند، برگزار گردد.
نشانه ها و چشم اندازهايى جهت تغيير روند فوتبال ايتاليا در سال 2015 ديده نمى شود. بر خلاف آن حتى آنتونيو كنته سرمربى جديد فوتبال اين كشور كه دستمزد بالايش براى اولين بار از سوى اسپانسرها تامين شده، تهديد نموده در صورتى كه باشگاه هاى ايتاليايى از تيم ملى حمايت لازم را نكنند، از سمت خود استعفا خواهد نمود.
مسئله اى كه در ايتاليا در حال وقوع است، سقوط فرهنگ فوتبال اين كشور است. ايتاليايى ها نه تنها به عنوان تماشاگر از استاديوم ها فاصله گرفته اند بلكه آنها ديگر كمتر فوتبال بازى مى كنند. فوتبال خيابانى ديگر در ايتاليا طرفداران خود را از دست داده و به خاطره اى ملى در اين كشور تبديل شده است. از طرفى علاقه اى براى گسترش فوتبال پايه و ساخت آكادمى هاى لازم در اين زمينه در بين سياستمداران و مسئولان فوتبال اين كشور، همانند سرمايه گذارى در ساخت استاديوم هاى جديد ديده نشده است.
از بين باشگاه هاى ايتاليايى تنها يوونتوس از استاديومى اختصاصى برخوردار است، در پايتخت فقط برنامه اى بر ساخت استاديومى اختصاصى براى رم وجود دارد و در شهرهاى فلورانس،ميلان و ناپل تنها به بيان صحبت هايى در اين خصوص بسنده مى شود و باشگاه ها حاضر به رفتن زير بار هزينه هاى ساخت استاديومى اختصاصى نيستند.
در ايتاليا دلايل چندانى جهت خوش بينى براى بهبود وضعيت فوتبال اين كشور كه با مشكلات شديد اقتصادى مواجه است، وجود ندارد، بحران اقتصادى، بحران فقدان ايده ها است و فوتبال پروسه اى است كه براى مطرح ماندن در آن نياز به پيشرفت و بهبود مدام و سرمايه گذارى دارد، حال با توجه به شرايط فوتبال ايتاليا تنها مى توان اميدوار بود كه فوتبال اين كشور دچار افتى شديدتر نشود.