آلساندرو دل پیرو: بعد از اینکه بازی تموم شد و ما قهرمان جام جهانی شدیم، هم تیمیهام رو گذاشتم که با جام جشن بگیرن و رفتم تا، ترزگه رو ببینم، ناراحتی روی صورتش بود، سعی کردم به اون یادآوری کنم که همین چندسال پیش جام ملتهای اروپا رو برای کشورش کسب کرده و این اتفاقات در فوتبال طبیعیه یکم دلداریش دادم و بعد به سمت رختکن تیم فرانسه رفتم تا زیدان رو پیدا کنم، در تونلی که به رختکن تیم فرانسه میرسید، زیزو رو تنها پیدا کردم؛ با تلخیِ شکست و کارت قرمزی که گرفته بود، از دیدنم تعجب کرد و اولین جملهای که به من گفت این بود: وای، چطوری اون همه جشن و سر و صدا رو ول کردی و اومدی اینجا؟
بهش گفتم: "شادی باعث نمیشه دوستم رو فراموش کنم؛ کسی که کنار او بازی کردهام.
منو محکم بغل کرد، پیراهنش رو درآورد و با امضای شخصی به من داد و گفت: ممنون دوست من، من برات خوشحالم تو بهترین بازیکنی هستی که کنار اون بازی کردم، و واقعاً سزاوار قهرمانی جام جهانی هستی.