خداداد عزیزی و غلامرضا رضایی هر دو از مهاجمان مطرح فوتبال ایران هستند، اما از نسل‌ها و سبک‌های متفاوت. عزیزی با لقب «غزال تیزپای آسیا» به خاطر سرعت، تکنیک و هوش بالایش شناخته می‌شود. گل تاریخی او به استرالیا در مقدماتی جام جهانی ۱۹۹۸، او را به اسطوره‌ای ملی بدل کرد. او در ابومسلم چهره شد و در تیم امید ایران اوایل دهه هفتاد شناخته شد و سپس تیم‌هایی چون پاس، بهمن و کلن آلمان بازی کرد و تجربه بین‌المللی موفقی داشت. غلامرضا رضایی بازیکنی پرتلاش، جنگنده و با روحیه تیمی بالا بود، هرچند تکنیک و شهرت عزیزی را نداشت. رضایی را با فجر غلام پیروانی شناخیتم پس از آن به پرسپولیس پیوست، در فولاد و تیم ملی بازی کرد و به خاطر دوندگی و فداکاری‌اش محبوب شد. در حالی‌که عزیزی بیشتر بازیکنی خلاق و تأثیرگذار بود، رضایی بیشتر بر پایه تلاش و نظم بازی می‌کرد. در مجموع، خداداد عزیزی از نظر فنی و تأثیرگذاری در تاریخ فوتبال ایران جایگاه بالاتری دارد.

از نظر فنی، خداداد عزیزی یکی از کامل‌ترین مهاجمان تاریخ فوتبال ایران بود. او توانایی بالایی در دریبل‌زنی در فضاهای تنگ داشت و با تغییر جهت‌های سریع، مدافعان را از جریان بازی خارج می‌کرد. قدرت انفجاری و شتاب اولیه‌اش باعث می‌شد در ضدحملات بسیار خطرناک باشد. پاس‌های عمقی و درک بالای تاکتیکی او، نشان از ذهن فوتبالی پیشرفته‌اش داشت. عزیزی علاوه بر گلزنی، در خلق موقعیت برای دیگران هم مهارت ویژه‌ای داشت. در مقابل، غلامرضا رضایی مهاجمی با فیزیک قوی، استقامت بالا و بازی بدون توپ مؤثر بود. او بیشتر به‌عنوان وینگر یا مهاجم دوم به کار گرفته می‌شد و با حرکات مداوم، مدافعان را خسته می‌کرد. رضایی از نظر تکنیکی ساده‌تر بازی می‌کرد و به اصول کلاسیک حمله پایبند بود. قدرت سرزنی و شوت از راه دورش نسبتاً خوب بود، اما خلاقیت فردی محدودی داشت. در نتیجه، عزیزی از لحاظ مهارت‌های فردی و تصمیم‌گیری لحظه‌ای سطحی بین‌المللی داشت، در حالی که رضایی بیشتر یک بازیکن کارآمد و منظم در چارچوب تیمی بود.