در گرمای سوزان تابستان کالیفرنیا، روز ۱۷ ژوئیه ۱۹۹۴، دو غول فوتبال جهان، برزیل و ایتالیا، در فینال پانزدهمین دوره جام جهانی FIFA روبهروی هم قرار گرفتند. این مسابقه در استادیوم رز بول پاسادنا برگزار شد و بیش از ۹۴ هزار تماشاگر را به خود جذب کرد. برزیل با ستارگانی مانند روماریو، ببتو و دونگا به دنبال پایان دادن به ۲۴ سال ناکامی در قهرمانی جهان بود، در حالی که ایتالیا با رهبری روبرتو باجو و فرانکو بارزی، به دنبال سومین عنوان خود میگشت. خشنترین دربی تاریخ فوتبال ایران توسط بازیکنان پرسپولیس و استقلال رقم خورد
مسابقه از همان ابتدا محتاطانه و دفاعی پیش رفت. هر دو تیم تحت تأثیر گرمای شدید (بیش از ۳۰ درجه سانتیگراد) و فشار سنگین فینال، فرصتهای کمی روی دروازهها ایجاد کردند. روماریو از برزیل و باجو از ایتالیا بهترین موقعیتها را داشتند، اما دروازهبانان کلودیو تافارل و جیانلوکا پالیوکا با واکنشهای عالی خود مانع گلزنی شدند. پس از ۹۰ دقیقه تلاش، نتیجه ۰-۰ باقی ماند و بازی به وقت اضافه کشیده شد. در وقت اضافه نیز گلی به ثمر نرسید و برای نخستینبار در تاریخ جام جهانی، فینال به ضربات پنالتی رسید.
در ضربات پنالتی، هیجان به اوج خود رسید. فرانکو بارزی، کاپیتان ایتالیا که بهتازگی از مصدومیت بازگشته بود، پنالتی نخست را به بالای دروازه زد. مارسیو سانتوس از برزیل نیز پنالتی خود را از دست داد. سپس آلبرتینی و اوانی برای ایتالیا گل زدند و روماریو و برانکو برای برزیل پاسخ دادند. دنیله ماسارو پنالتی چهارم ایتالیا را از دست داد و دونگا با آرامش ضربهاش را تبدیل به گل کرد تا برزیل ۳-۲ جلو بیفتد. حالا نوبت روبرتو باجو بود؛ ستارهای که ایتالیا را تا فینال رسانده بود. اما تحت فشار، ضربه او به بالای دروازه رفت و برزیل قهرمان شد.
این پیروزی، چهارمین قهرمانی برزیل در تاریخ جام جهانی بود و آنها را در آن زمان به پرافتخارترین تیم جهان تبدیل کرد. برای ایتالیا، این شکست بسیار تلخ بود؛ بهویژه برای باجو که بعدها گفت: «این لحظه تا ابد با من خواهد ماند.» جام جهانی ۱۹۹۴ یکی از موفقترین دورههای تاریخ با رکورد تماشاگران و لحظات به یادماندنی بود، اما فینال آن بهعنوان یکی از تدافعیترین فینالها شناخته میشود. این مسابقه بار دیگر نشان داد که فوتبال چقدر زیبا و در عین حال بیرحم است؛ جایی که یک ضربه میتواند تاریخ را تغییر دهد.