امروز جمعه 7 آذر 76؛ نگاه تمام مردم ،رسانه ها و جراید و مهم‌تر از همه ملی پوش ها به فرداست.این تیم قراره فردا پیروز بشه و صعود کنه به جام جهانی . ایران تقریباً هیچ امیدی به صعود نداره.گل زدن به این تیم سخته، اونم جلوی تماشاگرهای خودشون، با یه مساوی بدون گل هم اونا برنده آن.بعیده بشه از ملبورن پلی زد برای رفتن به پاریس...

این تیم – همون تیمی که همه ازش می‌ترسن –این همه ستاره دارن هری کیول که لیدز یونایتد مارک ویدوکا که دینامو زاگرب،لازاریدیس ساوت‌همپتون و کلی ستاره دیکه،اصلا امکان نداره ایران ببره و بره جام جهانی. کارشناس‌ها، گزارشگرها، شرط‌بندها… همه می‌گن ایران تمومه. می‌گن ما فقط اومدیم یه ۹۰ دقیقه‌ی تشریفاتی رو رد کنیم و برگردیم.

اما فردا… فردا روزیه که یا تاریخ همون‌طور که همه پیش‌بینی کردن نوشته می‌شه، یا یه ملت از دل تاریکی بلند می‌شه و کاری می‌کنه که دنیا تا سال‌ها ازش حرف بزنه.