پویا میلانخیلیا بازی مالدینی رو ندیدن. اتفاقا بازی هجومیش عالی بود. یک دو و کات بک های فوق العاده ش تو 18 قدم یا سانترهای مواجش زیاده ، تو یوتیوب ببینید، ولی وقتی میرفت جلو که تیم نیاز داشت. اون دهه ها میلان اینقدر هافبک و مهاجم درجه یک داشت که اصلا نیاز به هجوم مالدینی و بقیه مدافعین نبود ولی از حق نگذریم مثل کارلوس سرعت نداشت. سریع بود ولی نه به اندازه کارلوس. به جاش سرزن خوبی بود تو ضربات ایستگاهی. آرامشش هم که نگیم واقعا ابهت داشت. بدون پرخاش حرفش رو می خوندن ، حتی عصبی ترین بازیکن های حریف هم جلوش با آرامش رفتار می کردن. اگه تونستید همه این محاسن اخلاقی و فنی رو تو یه مدافع چپ و حتی هر بازیکن دیگه پیدا کنید نام ببرید.
