درد مشترکی که فقط آرسنالی ها میفهمنش

صادقانه بگم… فکر می‌کنم فقط ما آرسنالی‌ها معنای واقعی عشق و نرسیدن رو می‌فهمیم.

من به عشق و تعصب هوادارای هر تیمی احترام می‌ذارم، اما می‌دونم هیچ‌کدومشون طعم تکرار  لحظه‌ای رو نچشیدن  که می‌ری لب چشمه، آب رو می‌بینی و تشنه برمی‌گردی ، سرنوشت دائماً دستت رو پس میزنه.

هیچ‌کدوم درد اون شبی رو نمی‌شناسن که آدم پای عشق باشگاهش می‌مونه و با هر باخت، انگار بخشی از خودش رو آروم‌آروم خاک می‌کنه…

اونا شبیه اون آقازاده‌هایی‌ان که یه‌شبه به همه‌چیز رسیدن، بی‌زحمت، بی‌درد، بی‌دل‌تنگی.

ولی ما… ما اون پسر فقیرِ همیشه امیدواریم؛ هر فصل می‌دویم، می‌جنگیم، به آسمون چنگ می‌زنیم و آخر سر با دستی خالی اما با دلی پر از عشق برمی‌گردیم سرِ خونه‌ی اول.

عشقی که شاید هرگز ما رو به وصال نرسونه اما ترک‌مون هم نمی‌کنه.