ساندویچ نون و پنیر و گردوی نامینو خوردم و میخوام بهتون بگم چه جوریه.
امروز صبح نشسته بودم داشتم کارامو میکردم که یکی از دوستام یه بسته خوراکی بهم داد. منم بازش کردم و خوردم. یه خورده نونش شیرین بود. نه اونقدر زیاد مثل کیک. اندازش هم نه اونقدر بزرگ بود که من رو بتونه سیر کنه نه کوچیک. نرم و خوش خوراکم بود. حجم پنیر و گردوشم یاد نبود اما طعمش رو میشد حس کرد. دو تا نون تست روی هم. من کلاً نون و پنیرو دوست دارم و با چیزهای مختلفی میخورمش مثل همین گردو، سبزی هندونه، انگور یا گوجه و خیار.
خوب هزینهای هم براش نکرده بودم و خوردم و خوبم بود. ولی خب مثلاً چیزی نبود که منو سیر کنه. بعد اینکه خوردم روی بستشو نگاه کردم دیدم قیمت رو زده ۶۳ هزار تومان. برق سه فاز از سرم پرید. خب با خودم گفتم بخوام ۶۳ هزار تومان پول این بدم چند قدم میرم اونورتر یه فلافل میخورم. یا حال داشته باشم میرم دوتا تخم مرغ میگیرم و یه نون بربری بقیه پولم میذارم تو جیبم.
طعمش خوب بود ولی چیزی نبود که مثلاً من بخوام باز امتحان کنم. شاید مثلاً جامعه هدفش کودکان باشه. شما مثلاً بچهات رو میخوای بفرستی مدرسه حال نداری یه لقمه واسش درست کنی میخوای یه تغذیه سالم داشته باشه و از لحاظ مالی هم واست مسئله نیست. یه دونه از این ساندویچها میخری میزاری تو کیفش بره. اندازش جوری هم هستش که یه کودک و سیر کنه.
خلاصه که اگر قیمت ۶۳ هزار تومانیشو نمیدیدم مثلاً یه چیزی در حد ۲۰، ۲۵ هزار تومان بود به نظر من خوب بود.