طرفداری | لیورپول شامگاه پنجشنبه در آنفیلد با یک تساوی متوقف شد تا رشته پیروزیهای متوالیشان در عدد چهار باقی بماند.
آرنه اسلوت، سرمربی هلندی سرخپوشان، در نشست خبری پس از بازی، به تحلیل تساوی بدون گل مقابل لیدز یونایتد پرداخت. در ادامه، متن کامل تحلیلهای سرمربی لیورپول را بخوانید:
- نظرتان در مورد این بازی
برای گلزنی مقابل تیمی که با چنین تمرکزی در داخل و اطراف محوطه جریمهاش دفاع میکند، چند راه برای گرهگشایی وجود دارد. برای بسیاری از تیمهای این لیگ، ضربات ایستگاهی راه حل است. ما با ویرجیل [فندایک] به گل نزدیک شدیم، ۸ ضربه کرنر داشتیم اما متأسفانه به نتیجه نرسید. راه دیگر، همان چیزی بود که هفته پیش مقابل وولوز دیدیم؛ یعنی لحظهی جادویی یرمی فریمپونگ؛ یک نبرد یکبهیک سریع که توپ را به داخل کشید. فکر میکنم او امروز هم چند بار چنین لحظاتی را خلق کرد.
اگر به تصویر کلی نگاه کنید و از موقعیتهای انفرادی بگذریم، بین دو نیمه به بچهها گفتم که باید در لحظاتی، تعداد نفرات بیشتری را نسبت به نیمه اول به درون محوطه جریمه ببریم. وقتی سانتر میکردیم، بهتر بود حضور عددی ما در باکس حریف پررنگتر باشد. ما مالکیت توپ بسیار بالایی داشتیم و فکر میکنم تا اینجای فصل، تیم اول لیگ در این شاخص هستیم؛ اما مالکیت توپ اگر منجر به خلق شانس نشود، ارزش چندانی ندارد. برای رخنه در یک دفاع فشرده، شما به سرعت، خلاقیتهای فردی و ایجاد برتری عددی نیاز دارید. معمولاً مقابل چنین دفاعهایی، گلهایی که حاصل ۱۵ یا ۲۰ پاس متوالی باشند، زیاد دیده نمیشوند.
راه دیگر برای باز کردن بازی، استفاده از ضدحملات یا بازپسگیری توپ در مناطق جلویی زمین است؛ یعنی زمانی که حریف قصد دارد بازی را از عقبزمین بازسازی کند. اما در نیمه دوم، دروازهبان آنها تقریباً تمام توپها را بلند فرستاد. در چنین حالتی وقتی توپ را تصاحب میکنید، ۱۱ بازیکن حریف مقابل شما صف کشیدهاند. همه، از جمله خود من، دوست داریم تیم با بیشترین سرعت ممکن حمله کند، اما وقتی ۱۱ نفر در محوطه جریمه تجمع کردهاند، پیدا کردن بازیکن آزاد در فضای نزدیک به دروازه اصلاً ساده نیست. به همین خاطر بود که باز هم شاهد تیمی بودیم که خواست، تلاش کرد و مداومت داشت، اما برای پیدا کردن رخنه در دفاع حریف به بنبست خورد.
- آیا خطای روی هوگو اکیتیکه در نیمه اول پنالتی بود؟
خیر، چون او روی پایش ایستاد. اگر زمین میخورد، احتمالاً پنالتی اعلام میشد. اما درک میکنم چرا سرنگون نشد؛ چون در این فصل بارها درون محوطه ۱۸ قدم روی ما خطا شده اما پنالتی نگرفتهایم. شاید به همین دلیل بازیکنان ما فکر میکنند بیا روی پا بمانیم و ادامه بدهیم. در این فصل پنالتیهایی علیهمان گرفته شده که اتفاق خاصی در آن صحنهها نیفتاده است؛ بازی خارج از خانه مقابل برنتفورد یا مقابل کریستال پالاس در جام خیریه، مثالها زیاد است. اما وقتی روی ما خطا میشود - مثل خطای روی کودی خاکپو در بازی برنتفورد که داور دستور به ادامه بازی داد - بازیکن سعی میکند به هر قیمتی تعادلش را حفظ کند. در این شرایط، وقتی بازیکن سرنگون نشود، برای VAR یا داور سخت است که پنالتی بگیرد.
- مشاجره با داور در طول مسابقه
در نیمه دوم بارها شاهد بازیکنانی بودم که به اصطلاح زرنگی میکردند. اگر داور با هر تماس کوچکی سوت بزند، خب شاید هوشمندانه باشد که بازیکن مدام خودش را به زمین بیندازد. شما از داوران انتظار دارید این موقعیتها را تشخیص دهند؛ انتظار دارید وقتی تیمی تمام تلاشش را میکند تا روی پا بماند، اگر جایی زمین خورد، داور با خود بگوید: این حتماً خطا بوده، چون این بازیکنان معمولاً تمارض نمیکنند.
اما در واقعیت برعکس این اتفاق میافتد و دیدن این صحنهها برای من فرساینده است. ۵ یا ۶ ضربه آزاد در محوطه جریمه آنها اتفاق افتاد؛ یک بار بازیکن حریف روی زمین افتاده بود و توپ به بدنش خورد، داور بازی را ادامه داد. در حالی که ما در بازی منچستریونایتد، با وجود اینکه بازیکنمان بخیه لازم داشت و خونریزی سر داشت، داور مدام میگفت بازی کنید و همانجا گل خوردیم. اما امروز داور برای سوت زدن به نفع حریف ثانیهای درنگ نمیکرد. وقتی نتیجه مطلوب را نمیگیرید، این مسائل به ناراحتی آدم اضافه میکند. بگذارید شفاف بگویم؛ اینها دلیلِ نبردن ما نیست، اما دلیلِ عصبی بودنِ من در کنار خط است.
- آیا بازیکنان را به زمین خوردن تشویق خواهید کرد؟
نه، ما به شیوه خودمان ادامه میدهیم. من به این جمله که در طول یک فصل هر چه لیاقت داشته باشید به دست میآورید اعتقادی ندارم؛ اینکه بگوییم سوتها در نهایت سربه سر میشود، نه، اینطور نیست. اما در بازه طولانیمدت، مثلاً سه یا چهار فصل، بله، اوضاع به تعادل میرسد. من اشتباه نمیکنم اگر بگویم ما در کلِ این فصل فقط یک پنالتی داشتهایم. برای تیمی که بالاترین مالکیت توپ را دارد و مدام در محوطه جریمه حریف است، این آمار تعجبآور است. اما هرگز آنها را به تمارض تشویق نمیکنم؛ چون اگر الان بگویم که قرار است این کار را بکنیم، احتمالاً دیگر تا آخر عمرمان رنگ پنالتی را نخواهیم دید!
ما هویت خودمان را داریم؛ ما فصل پیش با همین سبک بازی قهرمان لیگ شدیم. البته لحظاتی هم بوده - مثلاً یادم هست میلوش کرکز در بازی با برنلی بدون خطا زمین خورد - پس میتوانید یکی دو مورد پیدا کنید، اما من فوتبال زیاد میبینم و میدانم که این اتفاق (تمارض) در تیمهای دیگر بارها و بارها تکرار میشود. ولی ما روی پای خودمان ایستادیم. در بازی وستهم وقتی پاکتا هر کاری کرد تا کارت زرد دوم را بگیرد، بازیکن من حتی سعی کرد به او کمک کند که اخراج نشود. آیا ما بابت این بازی جوانمردانه پاداشی میگیریم؟ فکر میکنم پاسخ این سوال کاملاً روشن است.