شعری از بنده (انتظار بیهوده)

به نام خدا

قالب: غزل 

وزن: بحر هزج مثمن اخرب مکفوف محذوف 

.

من منتظرِ آمدنت بودم و هستم 

هرچند از این دوریِ بی رحم شکستم 

.

گفتند که او رفت و دگر باز نیاید 

گفتم که دروغ است و درِ عشق نبستم 

.

بی تو فقط این خاطره ها مرهمِ ما شد

با یادِ تو از محنتِ هجرانِ تو رستم 

.

گفتم ز فراقت دو سه بیتی بِسُرایم 

نالید قلم از غم و رنجید ز دستم

.

از مسکرِ امّید قدح پر بنمودم 

نوشیدم و نوشیدم و بنگر که چه مستم !

.

در خانهٔ دل صبر نمودم که بیایی 

دردا که چه بیهوده در این خانه نشستم

.