آنچه مقابل ساندرلند دیدیم، فقط یک گل نبود نمایشِ برتری مطلق بود. یازده بازیکن، یازده لمس، از گلر تا مهاجم توپ آن‌قدر تمیز و با اعتماد چرخید که بازی بیشتر شبیه تمرین عصرگاهی لیدز بود تا یک مسابقه رسمی. ساندرلند نه با دعوا، نه با خطا، بلکه با هر پاسِ ساده تحقیر می‌شد. بازیکنان فقط دنبال توپ می‌دویدند و لیدز… با لبخند فوتبال بازی می‌کرد. این دیگر شانس نیست، این فوتبالِ کارشده است. تیمی که می‌داند چه می‌خواهد، بازیکنانی که به هم اعتماد دارند تیمی که وقتی گل می‌خواهد،با پاس این کار را می‌کند، نه با حرف. لیدز یونایتد یه تیم با احترام که وقتی بخواهد، حریف را بدون سر و صدا، در سکوتِ له می‌کند.