طرفداری | مدتی پیش، تیمهای استقلال و تراکتور با ثبت شکایت از حضور غیرقانونی سینا خادمپور، موفق شدند نتیجه تساوی خود مقابل ملوان را به برد انضباطی ۳-۰ تبدیل کنند و دو امتیاز حیاتی به دست آورند. با این حال، تیمهایی چون پرسپولیس، سپاهان و چادرملو، با وجود شرایط مشابه، به دلیل ثبت دیرهنگام شکایت از دریافت چنین رأیی محروم شدند.
کمیته انضباطی دلیل این تفاوت را «دیر رسیدن شکایت» عنوان کرده است؛ اما پرسش اساسی اینجاست: اگر حضور سینا خادمپور در ترکیب ملوان خلاف مقررات بوده، این تخلف چگونه با گذشت زمان مشروعیت پیدا میکند؟ آیا غیرقانونی بودن یک بازیکن، امری ذاتی و مطلق است یا وابسته به سرعت عمل نماینده حقوقی باشگاهها؟
در همین رابطه، یکی از عوامل قضایی استقلال در گفتوگو با طرفداری صراحتاً اعلام کرده است:
کمیته استیناف در این پرونده فقط به متن قانون اتکا میکند؛ اگر ایرادی در قانون وجود دارد، به ما مربوط نیست.
این جمله، اگرچه از نظر شکلی قابل دفاع به نظر میرسد، اما در عمل تصویری نگرانکننده از ساختار تصمیمگیری در فوتبال ایران ترسیم میکند؛ جایی که هر نهاد، مسئولیت را به دیگری پاس میدهد و در نهایت، هیچکس پاسخگوی نتیجه متناقض یک تخلف واحد نیست.
در عمل، آنچه از دل این رأی بیرون آمده، انتقال بار مسئولیت از نهادهای نظارتی به باشگاههاست. کمیته انضباطی، عملاً توپ را به زمین «اشتباه باشگاهها» و سازمان لیگ در صدور کارت بازی انداخته و اینگونه القا کرده که اگر شکایتی بهموقع ثبت نشود، تخلف نیز قابل چشمپوشی است. در ادامه، کمیته استیناف نیز با تکرار این رویکرد، خود را صرفاً مجری متن قانون دانسته و هرگونه ایراد را خارج از حوزه مسئولیتش تعریف کرده است.
حاصل این زنجیره تصمیمها، وضعیتی پارادوکسیکال است؛ تخلفی که رخ داده، اما بسته به زمان شکایت، هم واقعی تلقی میشود و هم نادیده گرفته میشود. نه کمیته انضباطی خود را مسئول کشف و پیگیری مستقل تخلف میداند، نه کمیته استیناف حاضر است فراتر از متن خشک آییننامه، به روح عدالت ورزشی توجه کند و نه سازمان لیگ پاسخ روشنی درباره نظارت اولیه بر ثبت بازیکنان ارائه میدهد.
این پرونده، بدون تردید یکی از بحثبرانگیزترین و پرابهامترین پروندههای انضباطی لیگ برتر در سال جاری است؛ پروندهای که در آن، همه توپ را به زمین دیگری میاندازند و در نهایت، این عدالت رقابتی است که میان آییننامه، زمانبندی و فرافکنی نهادی گم میشود؛ مسألهای که میتواند فوتبال ایران را در سطوح بالاتر حقوقی، با چالشهایی جدی و حتی پرهزینه مواجه کند.