طرفداری | فوتبال ایران در فصل جاری رقابتهای آسیایی، از حق میزبانی در لیگ نخبگان آسیا و لیگ قهرمانان محروم شده است؛ تصمیمی که مستقیماً سه باشگاه استقلال، تراکتور و سپاهان را تحتتأثیر قرار میدهد. بر اساس این حکم، این تیمها ناچارند دیدارهای خانگی خود را خارج از تهران، تبریز و اصفهان برگزار کنند؛ موضوعی که برای هر سفر، هزینهای در حدود ۱۵۰ هزار دلار روی دست باشگاههای ایرانی میگذارد؛ هزینهای سنگین در شرایطی که فوتبال ایران با بحران مالی دستوپنجه نرم میکند.
با این حال، واقعیت ماجرا فراتر از یک محرومیت ساده است. شواهد نشان میدهد فدراسیون فوتبال ایران نهتنها واکنش تندی به این تصمیم نداشته، بلکه نوع مواجهه آن بهگونهای است که گویی این محرومیت چندان هم ناخوشایند نبوده است؛ تا جایی که حتی این شائبه به وجود آمده که صدور چنین حکمی، بدون رضایت ضمنی مدیران فوتبال ایران هم ممکن نبوده باشد.
در شرایط فعلی کشور، تماشاگران امکان حضور در ورزشگاهها را ندارند و برگزاری مسابقات بدون حضور هواداران به یک الزام تبدیل شده است؛ کنفدراسیون فوتبال آسیا اما چنین شرایطی را نمیپذیرد و بهطور مشخص، اجازه برگزاری مسابقات آسیایی بدون تماشاگر را به فوتبال ایران نخواهد داد.
در چنین فضایی، پرسش مهم اینجاست: آیا بازپسگیری حق میزبانی، واقعاً به نفع فوتبال ایران است؟ با توجه به ممنوعیت حضور تماشاگران، اصرار بر میزبانی میتواند فوتبال ایران را با محرومیتهای مضاعف، جرایم سنگینتر یا حتی پیامدهای انضباطی جدید روبهرو کند؛ مسیری که کنفدراسیون فوتبال آسیا پیشتر نیز نسبت به آن هشدار داده است.
به بیان سادهتر، اینبار محرومیت، آنقدرها هم برای مدیرانی که ترجیح میدهند از تقابل مستقیم با AFC و تبعات سنگینتر آن پرهیز کنند، ناخوشایند به نظر نمیرسد.