BoB Odenkirkژوزه تخم عطش پیروزی رو تو این تیم کاشت و رفت
بجز الکلاسیکوی اول که بدجور باخت بقیشو یا پایاپا باخت یا برد
فقط موقع برداشت پیروزی بدشانس بود
مثله بازی با بایرن
تنها مربیایی که خاص بودن کریس رو به کامل ترین شکل درک کردن یکیش فرگوسن بود و مورینیو
در رده های بعد هم انجلوتی و زیدان
دو مورد اول به راحتی تو فوتبال امروزی کله پا میشن چون قدرت دست بازیکناس و قدرت بازیکنا تو دست رسانه
دیگه احترام به بزرگ تر از بین رفته تو نسل جدید
فرگوسنی که گیگز و روی کین و بکهام رو پاره میکرد با کریس مثله یک پسر بچه رفتار میکرد چون میدونست باید با هر کسی چطور رفتار کنه و باشگاه تمام قد پشتش بود
ولی اگر الان تیم بدن دست فرگی یا سکته میکنه یا بازیکنا کله پاش میکنن