در روزهای اخیر بخشی از رسانهها در ایران خبر از یک وضعیت تازه درباره دسترسی اینترنت برای فعالان اقتصادی دادهاند که بهطور غیرعادی نشاندهندهٔ شدت محدودیتها و تاثیر آن بر تجارت است. این وضعیت در اصل بهعنوان قانون رسمی یا دائمی اعلام نشده، بلکه در بستر ادامهٔ قطع سراسری اینترنت در ایران مطرح شده است. در گزارشها آمده که داوطلبان باید با ارائه مدارک هویتی و تعهدنامه از اینترنت برای بیست دقیقه استفاده کنند.
بر اساس اظهارات مجیدرضا حریری، رئیس اتاق بازرگانی ایران و چین، در هفتهٔ اول بهمنماه ۱۴۰۴ اعلام شد که دارندگان کارت بازرگانی یعنی فعالان رسمی تجارت میتوانند فقط روزانه حدود ۲۰ دقیقه از اینترنت استفاده کنند و آن هم فقط در حضور ناظر. این دسترسی بسیار محدود توصیف شد که اصولاً فقط برای بررسی چند ایمیل کافی است و «به هیچوجه پاسخگوی نیازهای تجاری نیست».
بر اساس گزارشها، این دسترسی مشروط برای تاجران به این صورت بود که باید از قبل ثبتنام کنند، در محل اتاق بازرگانی حضور یابند و سپس تحت نظارت مستقیم از اینترنت استفاده کنند. در تفسیر فعالان اقتصادی، این وضعیت در واقع آبباریکهای برای جلوگیری از قطع کامل ارتباط تجاری با جهان در زمانی توصیف میشود که اینترنت سراسری برای عموم قطع شد. طبق گزارشهای رصد اینترنت، قطعی و اختلال طولانیمدت ارتباطات اینترنتی از حدود ۴۰۰ ساعت گذشته و هنوز به حالت عادی بازنگشته است، که زیانهای هنگفتی به بخشهای تجاری، خدماتی و تولیدی وارد میکند.
چنین دسترسی محدود در طول تاریخ اقتصاد مدرن ایران بیسابقه نیست اما با این جزئیات، تازگی داشت. در کنار این، سایر مقامات اتاق بازرگانی نیز گفتهاند که در روزهای نخست دسترسی شخصی به اینترنت وجود نداشت و حتی برای کاری به سادگی چککردن ایمیل، به محل اتاق بازرگانی مراجعه میشد که در برخی شهرها صف انتظار هم داشت.