«خونه همون خونه‌ست ولی، عطر تو رو کم داره باز...» بابا، راست می‌گفتند که ستونِ خانه مرد است؛ اما نگفتند وقتی ستون نباشد، سقفِ دلِ آدم چطور آوار می‌شود. حالا من مانده‌ام و دنیایی که بعد از تو «پوشالی» شده. کاش بودی و دوباره دست‌های زبرت، امن‌ترین جای جهان را برایم می‌ساخت. ?