کی می‌خواد بعدِ تو تکیه‌م بمونه؟ می‌گویند زمان همه‌چیز را حل می‌کند، اما جای خالیِ شانه‌های تو را هیچ زمانی پُر نخواهد کرد. خانه‌ای که عطر تو را ندارد، دیگر خانه نیست؛ یک ویرانه‌ی سوت و کور است که من در آن، رویایِ داشتنت را میان سپیدی موهایت می‌بافم. روحت در آرامش، پناهِ خستگی‌هایم