طرفداری | منچستریونایتدِ اواخر دهه ۲۰۰۰، یکی از هیجان انگیزترین ساختههای سر الکس فرگوسن بود.
به گزارش FourFourTwo، این تیم با خط حملهای سرشار از اعتماد به نفس شناخته میشد؛ جایی که جمعی از قدرتمندترین عناصر هجومی اروپا حضور داشت و وقتی کریستیانو رونالدو، کارلوس توز و وین رونی به سمت دروازه حریفان یورش میبردند، آنها مجبور بودند میان گزینههای مختلف دست به انتخاب بزنند.
حتی برای بازیکنی با استعداد نانی، همبازی بودن با سه ستارهای تا این حد غیرقابل پیشبینی، گاهی شبیه یک رؤیای عجیب بود.
نانی در گفتوگو با مجله FourFourTwo با یادآوری آن نسخه از شیاطین سرخ میگوید:
مثل پلی استیشن بازی کردن بود. وقتی همهٔ ما با هم در زمین بودیم، همه چیز آسانتر میشد، چون میدانستی هرکدام از آنها میتوانند با یک لحظه نبوغ، بازی را تغییر دهند. در کنار آن ستارهها، فوتبال ساده به نظر میرسید؛ فقط کافی بود یک پاس خوب به آنها بدهی، بقیهاش را خودشان انجام میدادند.
مثلث رونالدو،رونی و توز در فصلهای ۰۸-۲۰۰۷ و ۰۹-۲۰۰۸ فعال بود و آن تیم در این مدت دو قهرمانی لیگ برتر، قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا در سال ۲۰۰۸ و لیگ کاپ در سال ۲۰۰۹ را به دست آورد.
این ترکیب زمانی از هم پاشید که رونالدو در تابستان ۲۰۰۹ با مبلغ رکوردشکن ۸۰ میلیون پوند به رئال مادرید پیوست. نانی که در سال ۲۰۰۷ به یونایتد آمده بود، به عنوان جانشین بالقوهٔ هموطنش دیده میشد. آیا او فشار پر کردن جای رونالدو را احساس میکرد؟ پاسخ قاطعانه او «نه» است.
فشار، وقتی درست درکش کنی، تبدیل به مسئولیت میشود. من مطمئن بودم که میتوانم بازیکنی باشم که به جبران غیبت کریستیانو کمک کند. فکر میکنم همین باور، در کنار تعهدی که نشان دادم، باعث شد فصلهای بسیار خوبی در یونایتد داشته باشم. متأسفانه برخی مصدومیتها عملکردم را محدود کرد، اما در مجموع دوران حضورم در باشگاه را بسیار موفق میدانم. اعتماد همتیمیها و کادر فنی هم نقشی کلیدی در مثبت بودن دوران پس از کریستیانو برای من داشت.
