ما همان‌جایی ایستاده‌ایم که نه دستمان به خاک می‌رسد و نه فکرمان از گذشته رها می‌شود. جایی در تعلیق... میانِ زمین و حافظه. گویی تمامِ زیستن، همین فاصله کوتاه میانِ راه رفتن روی خاک و پرواز در خیال است.