? مادر، سلطانِ صبوری‌ های بی‌ادعا

فرشته‌ها همیشه بال ندارند؛ گاهی نامشان می‌شود «مادر». کسی که در هجوم تب و تنهایی، زمین و زمان را به هم می‌دوخت تا آرام بگیرم. او که با بدی‌هایم ساخت و سوخت، اما چراغ خانه را روشن نگه داشت. مادر، تو سلطانِ غم‌های منی و تنها پناهی که بعد از خدا، دلم به بودنش گرم است. سایه ات مستدام، ای روشنی‌ بخش منزلم... ?

---