طرفداری | نزدیک به سه سال از زمانی که ادن هازارد فوتبال بازی کردن را کنار گذاشته میگذرد و سکوت پس از بازنشستگیاش در ۳۲ سالگی قابل توجه بوده است. پس از دورهای پر از مصدومیت در رئال مادرید که به پایان زودهنگام یک دوران درخشان انجامید، هازارد دنبال در دید بودن نرفت. حالا روی مبل لم داده و کاملاً آرام به نظر میرسد و بهطرزی شگفتانگیز، با زندگی پس از فوتبالش کنار آمده است.
هازارد میگوید:
زندگی خیلی سریع میگذرد؛ مخصوصاً در فوتبال. دیروز ۱۹ سالم بود، امروز ۳۵ سالم است. باید از آن لذت برد؛ نه فقط در فوتبال، بلکه در همه ابعاد اینگونه است.
شادی ادن هازارد پس از گلزنی برای چلسی
در حالی که خیلی از بازیکنان با خلأ پس از فوتبال دست و پنجه نرم میکنند، هازارد در سادگی آرامش را پیدا کرده است. او میگوید:
خانواده همان چیزی است که کمکتان میکند. زندگی من ساده است: خانه میمانم و از چیزهای ساده با همسرم، بچهها و برادرهایم لذت میبرم. وقتی بازی میکنی، دائم در سفر هستی، اما وقتی متوقف میشوی، سرانجام بدون استرس برای آنها وقت داری.
او هنوز در مادرید زندگی میکند؛ انتخابی نه بهخاطر فوتبال، بلکه بهخاطر «خانواده، بچهها، آب و هوا و غذا». دربارهٔ واقعیت جدید زندگیاش شوخی میکند:
من هرگز ساعت ۱۰ صبح تمرین نمیکردم! فقط شنبه بازی میکردم و تمام. حالا زندگیام خیلی ساده است. پدرِ پنج بچه هستم. این روزها بیشتر رانندهٔ تاکسیام تا فوتبالیست، اما اشکالی ندارد.
فاصله گرفتن از بازی، به او دید تازهای دربارهٔ دو لیگی داده که دوران حرفهای او را شکل دادند. بحث همیشگی بین لیگ برتر و لالیگا ادامه پیدا میکند، اما هازارد موضع روشنی دارد:
سبک بازیشان فرق میکند. لیگ برتر فیزیکیتر است؛ آنجا هیچوقت از دویدن دست نمیکشی. لالیگا تکنیکیتر است. در مادرید میتوانی بازی را مدیریت کنی، اما در لیگ برتر هیچ فرصتی نیست: باید ۹۰ دقیقه با تمام سرعت بازی کنی.
صحبت از انگلیس، ناگزیر به ژوزه مورینیو میرسد که او را در چلسی مربیگری کرد. انگار همه یک خاطره از مورینیو دارند، اما خاطرهٔ هازارد کاملاً به سبک خودش است: ترکیبی از درخشش و خونسردی که برایش جواب میداد.
او با خنده میگوید:
یکی نه، خاطرات زیادی دارم. یادم هست یکبار، سال اولی که مورینیو آمد، برای تماشای یک بازی به لیل رفتم و در راه برگشت گذرنامهام را گم کردم. اجازهٔ ورود به انگلیس را نداشتم و تمرین را از دست دادم. حدود ساعت ۲ بعد از ظهر برگشتم؛ یعنی وقتی که تمرین تمام شده بود. مجبور شدم از او عذرخواهی کنم. لحظهٔ خیلی بدی برایم بود.
برای خیلیها این پایان ماجراست؛ برای هازارد فقط یک لغزش کوچک بود.
هفتهٔ بعد من را از ترکیب بیرون کشید و گفت تقصیر خودم است، اما آخر آن هفته دوباره بازی کردم و همه چیز خوب پیش رفت.
پا به توپ شدن ادن هازارد در تیم ملی بلژیک و در جام جهانی ۲۰۱۸
با وجود اصطکاکها، احترام باقی مانده است. وقتی از او پرسیده میشود که از مربی پرتغالی چه آموخته، میگوید:
خیلی چیزها؛ شور و اشتیاقش به فوتبال، اعتمادی که به بازیکنان دارد… شیوهٔ تمرینمان با او باورنکردنی بود.
اگر چلسی جایی بود که او به یک بت تبدیل شد، بلژیک جایی بود که امیدهای یک ملت را بر دوش کشید. دربارهٔ جام جهانی ۲۰۱۸ با هیجان صحبت میکند:
خاطره خوشی به همراه نداشت، اما جام جهانی ۲۰۱۸ فوقالعاده بود. فرصت داشتم کنار برادرم بازی کنم. این که کاپیتان تیم ملی کشورم باشم، باورنکردنی بود.
بلژیک در آن تورنمنت سوم شد؛ نتیجهای که برای بعضیها آزاردهنده است اما هازارد از آن راضی است. میگوید:
کاملاً راضی هستم. در طول آن سالها بلژیک فوقالعاده بود. حتی با اینکه قهرمان نشدیم، امروز مردم میگویند که ما تیم بهتری از فرانسه بودیم.
مکثی میکند و برق غرور در چشمانش دیده میشود:
این باعث افتخارم است؛ نه بهخاطر پیروز شدن، بلکه بهخاطر چیزی که با هم ساختیم.
او هنوز تیم ملی را دنبال میکند؛ جایی که دوستش سرمربی تیم ملی است و برای تعطیلات هم به بلژیک میرود، هرچند هوای مادرید را ترجیح میدهد. اما اگر بخواهد وظایف راننده تاکسی بودنش را با مقام سیاسی در کشورش عوض کند، نخستوزیر هازارد برنامهٔ روشنی دارد.
بچههای امروز پلی استیشن و یوتیوب را دوست دارند. قانون شمارهٔ یک من این است: «بروید توی خیابان بازی کنید، فوتبال بازی کنید و کنار دوستانتان لذت ببرید». شاید هم جمعهها مدرسه نباشد؛ فقط دوشنبه تا پنجشنبه، و آخر هفتهها هم کلاً فوتبال.
تقابل ادن هازارد و کوین دی بروین در رویارویی رئال مادرید و منچسترسیتی در لیگ قهرمانان اروپا
وقتی به عقب نگاه میکند، بازی یک چهارم نهایی جام جهانی ۲۰۱۸ مقابل برزیل را بهترین نمایش خود میداند. اما گل محبوبش کدام است؟ «شاید آن گلم مقابل تاتنهام»؛ همان گل تماشایی تساوی در دقایق پایانی «نبرد استمفوردبریج» در سال ۲۰۱۶. آن گل فقط تساوی ۲-۲ را رقم نزد؛ عملاً امید قهرمانی اسپرز را هم از بین برد و جام را به لسترسیتیِ کلودیو رانیری هدیه داد.
او در سال ۲۰۲۲ با رئال مادرید قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شد.
حس فوقالعادهای است، چون اساساً برای هواداران و جامها بازی میکنی. لیگ قهرمانان یکی از بهترین جامها برای بردن است. حتی اگر زیاد بازی نکرده باشی، فقط بودن در باشگاهی که اینقدر میبرد و بازی کردن کنار چنین بازیکنان بزرگی، باورنکردنی است.
با این حال، لیگ برتر (که ۲ بار با چلسی فاتح آن شد) را همسطح آن میداند:
بردن لیگ برتر خیلی سخت است، درست مثل لیگ قهرمانان یا جام جهانی. از این جهت خاص است، که تیمهای زیادی میتوانند قهرمان شوند.
قدرنادیدهترین بازیکنی که کنارش بازی کرده است کیست؟ بدون مکث پاسخ میدهد:
همیشه باور داشتم که موسی دمبله یکی از بهترین هافبکهای آن نسل بود. چون گل نمیزد زیاد دربارهاش صحبت نمیشد، اما هواداران لیگ برتر میدانند که بازیکنِ درجه یکی بود.
هازارد نمیخواهد بهعنوان یک اسطوره به یاد آورده شود.
فقط بهعنوان یک بازیکن خوب و یک آدم خوب و بامزه. بیشتر از این نمیخواهم.
و در پایان، آیندهاش را اینطور تصور میکند:
خودم را یک پدربزرگِ خوشحال، با موهای سفید میبینم که فرزندانم مرا احاطه کردهاند. این همان زندگیای است که میخواهم.
ترجمهای از مصاحبهٔ امانوئله جولیانلی، خبرنگار وبسایت گاردین با ادن هازارد
