اگه مرحوم فردوسی الان زنده بود در مورد اين صحنه قدم زدن اليور کان به سمت دروازه در فينال 2001 جلوی بازيکنانی که حلقه اتحاد تشکيل دادن و اميدشون به تايتان يه منظومه حماسی بود می نوشت! کاش می شد تصور کرد حس کان رو موقع رفتن به سمت دروازه، اينکه به چی فکر ميکنه و اينکه بار سنگين انتظارات از او چند کيلو هست! کوه يخی زير اين بار سنگين دوام آورد و اونجا که بازی ديگه بازی او بود برنده شد و چه زيبا که وقتی همه در حال شادی بودند او به سراغ دلداری حريف قدرش رفت و به همين خاطر جايزه FairPlay
يوفا رو هم گرفت...
پنالتی مثل جنگ تن به تن ه! اونجا که از لحاظ تيمی به مساوی رسيدين و بايد ثابت کنيد از لحاظ فردی کی برتره..پنالتی های زيادی رو آلمانی ها تو طول تاريخ بردند و اين اتفاقی نيست...هميشه قدرت تيمی ما مورد ستايش قرار گرفته ولی بد نيست به اين هم توجه بشه که از لحاظ انفرادی هم اونجا که اهميت داشته بيشتر وقتا برتر بوديم..
"KouroSH"
