طرفداری | بحث سنوسال در فوتبال مدرن موضوع تازهای نیست. در سطح جهان هم نمونههایی مانند کریستیانو رونالدو و لیونل مسی حضور دارند که در آستانه ۴۰ سالگی همچنان در بالاترین سطح رقابت میکنند. اما تفاوت مهم اینجاست که این ستارگان سالها موتور محرک و نماد قدرت فوتبال کشورهایشان بودهاند و کیفیت فنیشان همچنان تعیینکننده است.
در فوتبال ایران اما شرایط متفاوت به نظر میرسد. بازیکنانی مانند شجاع خلیلزاده و رامین رضاییان در آستانه ۳۶ و ۳۷ سالگی قرار دارند. هرچند تجربه بینالمللی دارند، اما پرسش اینجاست که آیا در جام جهانی آینده میتوانند نقش تعیینکنندهای ایفا کنند یا صرفاً میانگین سنی تیم را افزایش میدهند؟
ترکیب احتمالی مورد نظر کادرفنی به هدایت امیر قلعهنویی، اگر شامل نفراتی مانند علیرضا بیرانوند، میلاد محمدی، حسین کنعانیزادگان، سامان قدوس، علیرضا جهانبخش، روزبه چشمی، مهدی قائدی، مهدی طارمی و سردار آزمون باشد که همگی بالای ۳۰ سال سن دارند، چندان دور از ذهن نخواهد بود. اما واقعیت این است که بخش قابل توجهی از این نفرات وارد دهه چهارم زندگی فوتبالی خود شدهاند.
در چنین شرایطی، این سؤال مطرح میشود که آیا بهتر نبود همزمان با حفظ برخی مهرههای کلیدی، زمینه برای میدان دادن به نسل جوانتر فراهم شود؟ بازیکنانی چون آریا یوسفی، امین حزباوی و سامان فلاح میتوانند بخشی از پروژه جوانگرایی باشند؛ حتی اگر هنوز در حد ستارههای تثبیتشده یک دهه قبل نباشند. جام جهانی تنها یک تورنمنت نیست، بلکه سکوی انتقال نسلهاست.
واقعیت این است که تیم ملی ایران در سالهای اخیر بهواسطه تجربه نسل قبلی توانسته ثبات نسبی داشته باشد، اما اگر فرآیند جایگزینی بهموقع انجام نشود، فاصله نسلی ناگهان و با هزینهای سنگین خود را نشان خواهد داد. فوتبال ایران شاید از نظر میانگین سنی در آستانه ثبت یک رکورد باشد، اما این رکورد اگر بدون برنامهریزی برای آینده رقم بخورد، بیش از آنکه نشانه تداوم قدرت باشد، نشانه رکود خواهد بود.
