ما وارثانِ ناتمامِ خویشتنیم؛ اما قصه‌ی ما در نقطه‌ی پایان نخواهد ماند. از همان‌جا که شکستیم، جوانه می‌زنیم و از همان‌جا که ماندیم، آغاز می‌کنیم. «خانه» منتظر است و ما، با دستانی که بذر عشق و ریه‌هایی که هوای پریدن دارد، باز خواهیم گشت. ای تشنه‌ی سیراب، تو را آباد خواهم کرد... ?️?