طرفداری | گزارش نهادهای رصدکننده اینترنت، تصویری دردناک را ترسیم میکنند؛ دسترسی به شبکه جهانی در ایران به کمتر از ۱ درصد رسیده و قطعی سراسری وارد دوازدهمین روز خود شده است. اما در این تاریکی مطلق اطلاعاتی (که البته برای همه تاریک و مطلق نیست!)، ویترین مجازی فوتبال ایران به طرز عجیبی هنوز «چراغ روشن» است.
بسیار عجیب است که در روزهایی که مردم حتی برای ارتباطات ساده روزانه با بنبست مواجهاند، برخی فوتبالیستها و صفحات رسمی باشگاهها کماکان به انتشار محتوا در پلتفرمهای خارجی ادامه میدهند.
آقای بازیکن! جناب مدیر رسانهای! وقتی دسترسی به اینترنت در کشور به صفر متمایل شده، محتوا را برای کدام مخاطب منتشر میکنید؟ اگر مخاطب شما مردم داخل کشور هستند که آنها ۲۸۰ ساعت است در قطعِ کامل به سر میبرند؛ و اگر مخاطب شما خارجنشینان هستند، که احتمالاً دغدغههای مهمتری از «ژستهای مجازی» شما دارند.
این تضاد آشکار، فرضیه تلخی را در ذهن ایجاد میکند: آیا در شرایطی که دسترسی یک دانشجو، یک فعال اقتصادی یا یک شهروند عادی به اینترنت قطع است، برخی از اهالی فوتبال به «اینترنت بدون فیلتر و بدون محدودیت» دسترسی دارند؟
چطور میشود که شجاع خلیلزاده از ایران استوری «میهنپرستانه» میگذارد، اما هوادار تیم او برای باز کردن یک پیام متنی ساده باید ساعتها انتظار بکشد؟ این تبعیض در دسترسی به بدیهیترین حقِ شهروندی، در کنار فعالیتهای نمایشی برخی چهرهها، تنها فاصله میان «فوتبالِ سلبریتیزده» و «جامعه» را بیشتر میکند.
مرز ۱۲ روز قطعی اینترنت، فراتر از یک چالش فنی، یک بحران انسانی و اقتصادی است. در کشوری که میزان دسترسی به اینترنت جهانی به کمتر از یک درصد رسیده، تداوم فعالیت برخی فوتبالیستها در شبکههای اجتماعی، بیشتر شبیه به یک «نمایش بیمخاطب» در یک تماشاخانه خالی است.
آقایان فوتبالیست! بد نیست به جای تلاش برای بهروز نگه داشتنِ صفحه اینستاگرامتان، کمی به این فکر کنید که در دنیای واقعی، بدون نگاه و حمایت همان مردمی که الان «آفلاین» هستند، اعتبار مجازی شما حتی به اندازه یک کیلوبایت هم ارزش ندارد.
فوتبال ایران در حالی خودش را برای خروج از جام جهانی یا تعلیق لیگ آماده میکند که بازیکنان و مربیان خارجیاش با خودروی باشگاهها از مرزهای زمینی خارج شدند و داخلیهایش در «جزیره امن اینترنتی» خود مشغول فعالیت هستند. گویا در این مملکت، اینترنت فوتبال هرگز قطع نمیشود!
