اميدم را مگير از من، خدايا خدايا خدايا
دل تنگ مرا مشكن، خدايا خدايا خدايا
من دور از آشيانم، سر به آسمانم، بی نصيب و خسته
ماندم جدا ز ياران، از بلای طوفان، بال من شكسته
اميدم را مگير از من، خدايا خدايا خدايا
دل تنگ مرا مشكن، خدايا خدايا خدايا
از حريم دلم، رفته رنگ هوس
روز و شب به كه گويم
در درون قفس، آه در درون قفس
وه كه دست قضا، بسته بال مرا
روز و شب ز گلويم
ناله خيزد و بس، آه ناله خيزد و بس
ميزنم فرياد، هرچه باداباد
وای از اين طوفان
وای از اين بيداد، آه وای از اين بيداد
ميزنم فرياد، هرچه باداباد
وای از اين طوفان
وای از اين بيداد، آه وای از اين بيداد
اميدم را مگير از من، خدايا خدايا خدايا
دل تنگ مرا مشكن، خدايا خدايا خدايا
من دور از آشيانم، سر به آسمانم، بی نصيب و خسته
ماندم جدا ز ياران، از بلای طوفان، بال من شكسته
از حريم دلم، رفته رنگ هوس
درد خود به كه گويم
در درون قفس، آه در درون قفس
وه كه دست قضا، بسته بال مرا
روز و شب ز گلويم
ناله خيزد و بس، آه ناله خيزد و بس
ميزنم فرياد، هرچه باداباد
وای از اين طوفان
وای از اين بيداد، آه وای از اين بيداد
وای از اين بيداد، آه وای از اين بيداد
امیدم را مگیر از من خدایا خدایا خدایا!!!!!
دل تنگ مرا مشکن خدایا خدایا خدایا!!!!!
من دور از آشیانم سر به آسمانم بی نصیب و خسته……..
ماندم جدا ز یاران از بلای طوفان بال من شکسته……..
امیدم را مگیر از من خدایا خدایا خدایا!!!!!
دل تنگ مرا نشکن خدایا خدایا خدایا!!!!!
از حریم دلم رفته رنگ هوس……..
روز و شب به که گویم در درون قفس……..
وه که دست قضا بسته بال مرا روز……..
و شب ز گلویم ناله خیزد و بس……..
میزنم فریاد هرچه باداباد وای……..
از این طوفان وای از این بیداد……..



