هواداران قدیمی فوتبال شاید روزهای پرشکوه فوتبال ایتالیا رو به یاد داشته باشند که تیم های ایتالیایی تماما از ستارگان نام آشنای دنیای فوتبال تشکیل شده بودند حتی تیم های چون پارما، فیورنتینا، لاتزیو و آس رم نیز از این قاعد مستثنی نبودند.
در کوران جام جهانی ۲۰۰۶ بود که خبر کالچوپولی در اخبار و اردوی تیم ملی ایتالیا رخنه کرد و با قهرمانی ایتالیا در جام جهانی حسن ختام با شکوه فوتبال ایتالیا به صورت کاملا دراماتیک در دنیای فوتبال به نمایش گذاشته شد.
روزگاری که تمامی توجهات دوربین ها و جریان های مالی به سمت سری آ ایتالیا بود، تصمیم گیرندگان اصلی فوتبال ایتالیا به نتیجه رسیدند که خودشان به ریشه فوتبال ایتالیا تبر بزنند و با فرستادن یوونتوس به سری بی و جریمه های سنگین تیم هایی چون میلان، جنوا، فیورنتینا و چند تیم دیگر به اعتبار این لیگ لطمه وارد کنند و تمامی دوربین ها را به سمت اسپانیا و انگلستان روانه کنند. و گردش مالی و درآمد را از این لیگ دور کنند و حتی تیم های نام آشنای ایتالیایی در مارکت تابستانی توان رقابت با تیم هایی چون وستهام و آستون ویلا را هم نداشته باشند و نهایتا درآمد کمتری هم از این تیم ها داشته باشند.
سوال اینجاست که آیا فساد فقط در فوتبال ایتالیا بود و تمامی تیم های دنیا سالم و بی حرف و حدیث کار می کنند؟ هر جا که پول و درآمدهای زیادی باشد مطمئنا فساد هم خواهد بود.
چندین بار تیم منچسترسیتی مورد اتهام قرار گرفت و هر بار با سیاست های پشت پرده خودش را تبرئه کرد. ولی آیا مسئولان فوتبال انگلستان و لیگ جزیره با تبر به جان ریشه فوتبال کشور خود می زنند؟ جواب نه خیر است و این است که تیم هایی مثل میلان و یوونتوس به دنبال بازیکن های بازنشسته (مودریچ، پدرو، دی بروینه و.....) لیگ های اسپانیا و انگلستان می گردند و یکی از پر افتخار ترین تیم های ملی دو بار به جام جهانی نرفته و برای دفعه سوم نیز در لبه پرتگاه قرار دارد.