اکثر هواداران معمولی و غیر حرفه ای فوتبال اروپا همانطور که فوتبال آلمان را ماشینی میدانند، از فوتبال ایتالیا خصوصا سری آ به عنوان یک فوتبال دفاعی و خسته کننده نام می برند. فوتبال آلمان و ایتالیا در چندسال اخیر ترک عادت کرده اند و به دنبال ارائه فوتبالی تماشاگر پسند ، تهاجمی و پرگل هستند که آلمانی ها در این زمینه در یک دهه اخیر از ایتالیایی ها موفق تر بوده اند.
فوتبال ایتالیا علی رقم اینکه حضور ستارگان فوتبال را بنا بر مسائل مالی از دست داده و سری آ پر شده از فوتبالیست های ریتینگ ۷۰-۸۰ ولی با این حال فلسفه فوتبالی برخی از باشگاه ها عوض شده و به دنبال ارائه فوتبال تماشاگر پسند هستند و از آن فوتبال به اصطلاح تاکتیکی کمی فاصله گرفته اند و به دنبال جلب توجه هواداران آماتور فوتبال هستند. استارت اینکار با کونته، گاسپرینی و تیم هایی نظیر آتالانتا، ناپولی زده شده و تیم هایی نظیر یوونتوس هم به این نتیجه رسیدند که کاتاناچیو در این روزها رنگ باخته و جوابگو نیست با چندین بار تعویض مربی این هدف خود را نشان دادن و بالاخره با اسپالتی به هدف خود نزدیک شدند. نتایج سینوسی اسپالتی هم حتی رضایت هواداران یوونتوس کاهش نداده و از سبک جدیدی که یوونتوس ارائه می دهد لذت می برند و نگاه خوشبینانه به آینده و فصول آتی دارند. تملک و سرعت بالای بازی و سبک تهاجمی تیم یوونتوس گویا این قضیه می باشد. ولی مربیانی مانند آلگری کماکان دارند از فلسفه فوتبالی خود دفاع میکنند و میلانی که همیشه به عنوان تهاجمی ترین تیم ایتالیا ازش یاد میشد، کسل کننده ترین و کم گل ترین بازی ها را ارائه میدهد. این نوع نگاه به فوتبال در اکثر مربیان فوتبال ایتالیا به ویژه در رده پایه هنوز وجود دارد و دلیل اصلی اینکه تیم ملی ایتالیا از فقدان بازیکن خلاق و تکنیکی رنج میبرد همین سبک تفکر مربیان ایتالیایی است که سنگ بنای فوتبالیست های جوان ایتالیایی را از ابتدا اشتباه میچینند. اضافه شدن تیم کومو و ارائه فوتبالی ناب توسط سسک فابراگس هم میتوانند تلنگری بر تئوریسین های فوتبال ایتالیا باشد که از آن سبک نخ نما فاصله بگیرند و از دنیای فوتبال عقب نماند و مجددا بتوند نگاه ها را به سمت سرزمین چکمه ای روانه کنند