تصویر بالا، مهمترین خبری است که از شب گذشته رسیده: دیبو مارتینز با آمادگی کامل در تمرین حاضر شده و واکنشهای دروازهبانی انجام میدهد. پنهان نمیکنیم که وضعیت جسمانی دروازهبان آرژانتین برای ما بسیار نگرانکنندهتر از غیبت احتمالی تاگلیافیکو است؛ هرچند او نیز تمام تلاشش را میکند تا برای بازی با اتریش آماده باشد.
شبکه تیانتی نیز امروز که یکی از چینشهایی را منتشر کرد با فرم ۲-۵-۳ که تیم در تمرین امتحان کرده؛ اما رسانه آن را بهعنوان «آرایش احتمالی مقابل الجزایر» منتشر کرده. من معتقدم آرژانتین به شکل کلاسیک و بدون شگفتی خاصی بازی خواهد کرد، اما این موضوع را چهارشنبه میفهمم. امروز کمی گمانهزنی میکنم. فرضیات ما تنها زمانی معتبر است که آرژانتین از نظر بدنی برای جام جهانی آماده باشد؛ موضوعی که طی چند روز آینده مشخص میشود. زیرا برای اینکه «گزینهٔ ب» معنا پیدا کند، «گزینهٔ الف» باید نقطهٔ اتکای محکمی باشد.
ولی موضوع چیست؟ صدرنشین گروه شویم، در مراحل بعدی میتوانیم از مزیتهایی بهرهمند شویم که در شرایط آبوهوایی عادی هرگز اثر نمیگذارد. پس از تماشای بازی برزیل-مراکش و چند مسابقهٔ دیگر، به این نتیجه میرسم که تیمهایی که قدرت اصلیشان از بازی با شدت بالا میآید، در این شرایط آبوهوایی بهشدت کند میشوند (شاید بهجز استرالیا و چند تیم آفریقایی). این تیمها مجبورند انرژیشان را محتاطانهتر مدیریت کنند، زیرا ۴۵ دقیقه فشار حداکثری بدون نتیجه، آنها را در وضعیت دشواری قرار میدهد. ولی نمیتوان چیزی را از تیمی گرفت که اساساً آن را ندارد.
حال چنین وضعیتی را تصور کنید: آرژانتین در یک بازی سخت مرحلهٔ حذفی است. گرمای شدید، بازی در آستانهٔ وقت اضافه. اسکالونی تصمیم میگیرد کل خط میانی را تعویض کند و لائوتارو مارتینز تازهنفس را وارد زمین کند. در این لحظه، هیچکس به پارِدس فشار نمیآورد. اگر حریف ضدحمله بزند، نهایتاً ۳–۴ بازیکن درگیر میشوند. حتی اگر پارِدس دیر برگردد، احتمالاً مشکل بزرگی ایجاد نمیشود. او ناگهان در شرایطی قرار میگیرد شبیه لیگ آرژانتین: بازی کمتحرک و ایستاده. در چنین فضایی، پارِدسِ تازهنفس از «اسب تروا» به گزینهای کاملاً مفید برای ساخت بازی از عقب تبدیل میشود. همینطور لو سلسو.
آیا در این لحظهٔ بازی، حریف میتواند هر بار بهموقع به او فشار بیاورد تا پاسهای عمقیاش را قطع کند؟ قطعاً نه. همه میدانند او چه کیفیتی در ارسال پاسهای شکافدهنده دارد، حتی کسانی که فقط فینال کوپا آمریکا را دیدهاند. از نظر شدت دوندگی نیز بارکو، پالاسیوس و حتی جولیانو سیمئونه میتوانند انرژی لازم را تأمین کنند. ممکن است کسی بگوید: «حریف هم تعویض میکند.» اما واقعیت این است که فقط اسپانیا توان چنین تعویضهایی را دارد. سایر تیمها اگر خط میانی ذخیرهشان را مقابل آرژانتین بفرستند، کیفیتشان یک درجه کامل افت میکند؛ در حالی که افت کیفیت آرژانتین بسیار کمتر است. فراموش نکنید که ما تیمی هستیم که به سبک خودمان وفاداریم و تطبیقپذیری بالایی داریم؛ ستون اصلی تیم بازیکنانی هستند که با فکر بازی میکنند، نه با دویدن، در صدر همه اسطوره مسی. بنابراین آرژانتینِ آماده کمتر از تیمهایی آسیب میبیند که قدرتشان بر پایهٔ شدت و دوندگی است.
با این حال پس از بازی با اتریش میتوانم ارزیابی واقعبینانهای از توان بهرهوری تیم در این تورنمنت داشته باشم. هرچند نشانههایی از روشنتر شدن اوضاع دیده میشود و من نمیتوانم به تیم بهلحاظ موفقیت شکی داشته باشم.