طرفداری | تیم ملی ایران با 3 تساوی مقابل نیوزیلند، بلژیک و مصر به کار خود در جام جهانی 2026 پایان داد و جواز صعود از مرحله گروهی را کسب نکرد. شب گذشته در خلل سایر بازیها برای تعیین 8 تیم برتر سوم، اتریش با گل لحظات پایانی خود و تساوی برابر الجزایر حکم حذف تیم ملی ایران را امضا کرد. در این میان، واکنشهای متفاوتی از هواداران ثبت شد؛ عدهای غمگین بابت حذف تیم ملی ایران و عدهای دیگر خوشحال.
محمد خاکپور، کاپیتان پیشین تیم ملی فوتبال ایران در واکنش به این دوگانگی یک یادداشت اینستاگرامی منتشر کرد:
فوتبال فقط یک بازی نیست؛ یک پدیده اجتماعی است. شاید به همین دلیل است که مردم هیچوقت فقط نتیجه یک مسابقه را قضاوت نمیکنند، بلکه رابطهای را که میان یک تیم و جامعه شکل گرفته است نیز میسنجند.
در ادامه این یادداشت آمده است:
این روزها، پس از حذف تیم فوتبال از جام جهانی، واکنشهای متفاوتی دیده میشود. در کنار ناراحتی عده ای از هواداران، بسیاری از مردم نیز از این نتیجه ابراز خوشحالی کردهاند. این اتفاق، پیش از آنکه یک مسئله فوتبالی باشد، یک پیام اجتماعی است؛ پیامی که نمیتوان آن را با تحلیل فنی، تاکتیک یا آمار مسابقات توضیح داد.
به عقیده محمد خاکپور فوتبال در هر شرایطی زیبا نیست:
فوتبال زمانی زیباست که مردم احساس کنند تیم، بازتابی از خودشان است؛ شادیاش شادی آنهاست و رنجش رنج آنها. اما هرگاه این پیوند عاطفی سست شود، پیراهن دیگر بهتنهایی نمیتواند احساس تعلق ایجاد کند.
او همچنین نوشت:
اعتماد، مهمترین سرمایه یک تیم ملی است؛ سرمایهای که نه با بودجه ساخته میشود و نه با تبلیغات، بلکه با همدلی، صداقت و احساس همراهی با مردم شکل میگیرد.
خاکپور در بخشی دیگر از یادداشت خود ذکر کرد:
در جامعهشناسی ورزش، تیم ملی تنها نماینده یک گروه ورزشی نیست؛ نمادی از یک ملت است. وقتی بخشی از جامعه احساس کند این نماد دیگر نماینده احساسات، دردها یا امیدهای او نیست، فاصلهای ایجاد میشود که نتیجهاش را نمیتوان فقط در جدول مسابقات دید؛ بلکه در واکنشهای مردم میتوان مشاهده کرد.
و با اشاره به احساسات متناقض مردم نسبت به نتایج تیم ملی در جام جهانی نوشت:
مردم ممکن است از یک شکست فوتبالی خوشحال نباشند؛ اما گاهی از فروریختن تصویری خوشحال میشوند که دیگر آن را واقعی نمیدانند. مردم میان «نمایش» و «واقعیت» تفاوت قائلاند. آنها شاید اشتباهات فنی را ببخشند، اما احساس دوری و بیاعتمادی را بهسادگی فراموش نمیکنند.
کاپیتان پیشین تیم ملی نوشت:
شاید مهمترین درس این جام جهانی، نه درباره فوتبال، بلکه درباره جامعه باشد: هیچ تیم ملی بدون سرمایه اجتماعی، واقعاً ملی نخواهد بود. پیراهن تیم ملی زمانی معنا پیدا میکند که مردم احساس کنند احترام، همدلی و مسئولیتپذیری نیز همراه آن پوشیده شده است.
در پایان این یادداشت آمده است:
فوتبال در نهایت با گل و امتیاز زنده نمیماند؛ با قلب مردم زنده میماند. و قلب مردم را نمیتوان با نمایش به دست آورد؛ فقط با صداقت میتوان حفظ کرد.