طرفداری | وقتی مکزیک در ورزشگاه آزتکا به میدان میرود، عملاً یک تیم ۱۲ نفره است. حالا تصور کنید یک تیم اروپایی مجبور باشد ۴۷ دقیقه با ۱۰ بازیکن در چنین اتمسفر و فشاری فوتبال بازی کند.
پس از اخراج جرل کوانسا، توماس توخل در تصمیمی حسابشده و منطقی، با وجود خطرناک بودن ضدحملات تیمش، به این نتیجه رسید که برای حفظ برتری باید رویکرد متفاوتی را در پیش بگیرد. دن برن در ۱۵ دقیقه پایانی وارد زمین شد؛ مدافع ۱۹۸ سانتیمتری سهشیرها که در چهار مسابقه قبلی حتی یک دقیقه هم بازی نکرده بود، اما ویژگیهای فیزیکی و توانایی او در نبردهای هوایی، دقیقاً همان چیزی بود که مرد آلمانی به آن نیاز داشت.
انگلیس با تقدیم کنارههای زمین به مکزیک، با آرایش فشرده ۱-۳-۵ به دفاع پرداخت. در شرایطی که بازیکنان زیر فشار شدید جسمی و روانی قرار داشتند، نمایش دن برن در قلب خط دفاعی سهشیرها چشمگیر بود. طبق آمار اوپتا، او با وجود اینکه از دقیقه ۷۵ وارد میدان شد، شش دفع توپ ثبت کرد. آماری که بهترین عملکرد یک بازیکن تعویضی از دقیقه ۷۵ به بعد در تاریخ ثبت دادههای مدرن جام جهانی، از سال ۱۹۶۶ تاکنون، محسوب میشود.
برن چهار بار با ضربه سر توپ را دفع کرد. مهمترین صحنه نیز زمانی رقم خورد که او با یک ضربه سر، قیچیبرگردان خطرناک رائول خیمنز را از فاصلهای بسیار نزدیک مهار کرد. تصویری که بدون تردید به نماد مقاومت جانانه انگلیس در ورزشگاه آزتکا تبدیل شد.
شاید بهترین توصیف برای این نمایش آن باشد که توخل و شاگردانش برای عبور از غول مرحله آخر در ارتفاع آزتکا، به آسمانخراشی به نام دن برن نیاز داشتند.
