طرفداری | لامین یامال، ستاره ۱۸ ساله تیم ملی اسپانیا، در گفتوگویی مفصل با روزنامه ال موندو از شرایط بدنیاش، معنای «اُورا»، خانواده، ریشههایش و رؤیایی که برای آینده فوتبالش دارد صحبت کرد. او تأکید کرد که با وجود شهرت جهانی، هنوز خودش را همان بچهمحل سابق میداند.
یامال که دوشنبه ۱۹ ساله میشود، با وجود اینکه پس از پشت سر گذاشتن مصدومیت به جام جهانی رسید، حالا یکی از چهرههای مهم این رقابتهاست. او درباره وضعیت جسمانیاش گفت:
حالم خیلی خوب است. بعد از دو ماه دوری از میادین به جام جهانی آمدم و طبیعی بود که برای رسیدن به ریتم مسابقه زمان نیاز داشته باشم، اما حالا برای مرحله سرنوشتساز رقابتها کاملاً آمادهام.
اگر میخواهید معنای اُورا را بدانید، به کریستیانو نگاه کنید
در بخشی از این مصاحبه، از یامال درباره واژه رایج «اُورا» (Aura) سؤال شد؛ اصطلاحی که نسل جوان برای توصیف کاریزمای خاص بعضی افراد (نزدیکترین معادل آن در فارسی ابهت است) به کار میبرند.
او در توضیح این واژه گفت:
اُورا چیزی است که یک نفر به اطرافیانش منتقل میکند. وقتی وارد جایی میشود، حضورش حس خاصی ایجاد میکند. همان احساسی که وقتی یک بازیگر را روی پرده سینما میبینید، با خودتان میگویید: «واو!» مثلاً برد پیت. در فوتبال هم کریستیانو رونالدو؛ او بهترین معادل برای اُوراست.
مردم شخصیت واقعی مرا نمیشناسند
ستاره جوان اسپانیا اعتراف کرد که از مصاحبههای تکراری خسته میشود و عمداً همه ابعاد شخصیتش را آشکار نمیکند.
او گفت:
نمیخواهم مردم بدانند واقعاً چه شخصیتی دارم. شخصیت واقعیام را برای خودم نگه میدارم. فکر میکنم تصویری که مردم از من ساختهاند، با واقعیت فرق دارد.
او ادامه داد:
برایم مهم نیست دیگران دربارهام چه فکری میکنند. اگر اهمیت میدادم، در هر مصاحبه همه حقیقت را میگفتم.
موفقیت، هویتم را عوض نکرده است
یامال در بخش دیگری از این گفتوگو درباره دوران کودکیاش صحبت کرد و تأکید داشت که موفقیت باعث نشده گذشتهاش را فراموش کند.
او گفت:
اینکه میگویم بچهمحلم، یعنی در همان شرایطی بزرگ شدهام که بیشتر مردم زندگی میکنند؛ هرچند امروز دیگر آن سبک زندگی را ندارم. اما این هیچ ارتباطی با خلافکاری یا تصوری که بعضیها از محلههای معمولی دارند، ندارد.
او در ادامه توضیح داد:
برای من محله یعنی با دوستانت به پارک بروی، فوتبال بازی کنی، بعد به خانه برگردی، مسابقهها را در یک کافه یا بار محلی ببینی، با مادرت بیرون بروی و شاید ماهی یکبار به رستوران بروی. این یعنی محلهای بودن؛ نه دردسر درست کردن.
اگر فوتبالیست نمیشدم...
یامال درباره آیندهای که میتوانست در انتظارش باشد نیز گفت:
اگر الان در جام جهانی نبودم، احتمالاً روی نیمکت محله کنار دوستانم نشسته بودم و با خودمان فکر میکردیم قرار است آیندهمان چه شود. ساعتهای زیادی روی همان نیمکت مینشستیم و همیشه میگفتیم یک روز میلیونر میشویم.
مادرم اجازه نمیدهد خودم را گم کنم
یامال، مادرش را مهمترین فرد زندگیاش دانست و گفت:
او همیشه مرا سر جایم مینشاند. هیچوقت احترامم را نسبت به مادرم از دست ندادهام. وقتی او حرف میزند، همه گوش میکنند؛ من، برادرم و حتی دوستانم.
او همچنین درباره چیزهایی که عصبانیاش میکند، گفت:
فهرستش خیلی بلند است؛ دوستانم، پارتنرم، برادرم، گاهی مادرم، بازیها و حتی مادربزرگم!
میخواهم الهامبخش نسلهای بعد باشم
ستاره جوان اسپانیا در پایان درباره میراثی که دوست دارد از خود بر جای بگذارد، گفت:
دوست دارم وقتی ۲۰ سال دیگر فوتبالم تمام شد، مردم بگویند در فوتبال یک الگو بودم؛ کسی که فوتبالیستهای نسلهای بعد با دیدن بازیها و ویدیوهایش الهام گرفتند و به خاطر او عاشق فوتبال شدند.