طرفداری | لیونل مسی در ۳۹ سالگی کاری را انجام میدهد که پیش از این هیچ بازیکنی غیر از دروازهبانها، در تاریخ جام جهانی موفق به انجامش نشده است. ستاره آرژانتینی در هر پنج مسابقه تیمش در جام جهانی ۲۰۲۶ نشان داده که همچنان میتواند با صرف کمترین انرژی، بیشترین تأثیر را روی نتیجه بازیها بگذارد.
در نگاه اول شاید به نظر برسد که مسی نسبت به سالهای گذشته کمتر در جریان بازی قرار دارد، اما راز درخشش او دقیقاً در همین موضوع نهفته است. اگر در جریان مسابقات به جای توپ، فقط حرکات مسی را زیر نظر بگیرید، متوجه میشوید که او بیشتر زمان بازی را یا ایستاده است یا با آرامش قدم میزند و تنها در لحظات کلیدی ناگهان سرعت خود را افزایش میدهد.
آمارهای فیفا نیز این موضوع را تأیید میکند. مسی در پنج بازی نخست آرژانتین مجموعاً ۳۵ هزار و ۸۶۸ متر را طی کرده که از این میزان، ۲۲ هزار و ۹۵۸ متر، معادل ۶۴ درصد، با کمترین شدت حرکتی طی شده است؛ یعنی با سرعتی کمتر از هفت کیلومتر در ساعت.
بررسی عملکرد مسی در دیدار مرحله یکهشتم نهایی برابر کیپورد نشان داد که او طی یک بازه ۱۵ دقیقهای نیمه دوم، تنها ۵۱ ثانیه در حال دویدن بوده است؛ آماری که اگر به کل مسابقه تعمیم داده شود، به حدود پنج دقیقه دویدن در طول ۹۰ دقیقه میرسد.
با وجود این، مسی در مرحله گروهی بیشترین تعداد گل را به ثمر رساند، اما در عین حال کمترین میزان دوندگی را میان تمام بازیکنان حاضر در زمین داشت. این آمار بهخوبی نشان میدهد که او با هوش فوتبالی و مدیریت انرژی، بیشترین بازده را با کمترین تحرک به دست آورده است.
مقایسه آمار دوندگی با دیگر ستارههای جام نیز جالب توجه است. مسی پس از پنج مسابقه تنها ۲۹۸ بار با سرعت بالا استارت زده، در حالی که هری کین ۶۰۰ بار، وینیسیوس جونیور ۵۱۴ بار، عثمان دمبله ۴۷۷ بار، میکل اویارزابال ۴۶۱ بار و کیلیان امباپه ۳۳۶ بار چنین حرکاتی را ثبت کردهاند. تنها ارلینگ هالند با ۳۱۴ استارت سرعتی آماری نزدیک به مسی دارد، آن هم در شرایطی که یک مسابقه تیمش را به طور کامل از دست داده بود.
البته مسی هر زمان که شرایط مسابقه ایجاب کند، همچنان میتواند چهره همیشگی خود را نشان دهد. بهترین نمونه، دیدار جنجالی مرحله یکهشتم نهایی برابر مصر بود؛ جایی که آرژانتین با دو گل عقب افتاده بود و مسی در دقایق پایانی با جابهجایی به سمت راست خط حمله، بارها مدافعان حریف را دریبل زد و روند مسابقه را تغییر داد. از دقیقه ۷۶ به بعد، او بیشترین لمس توپ، شوت، دریبل و خلق موقعیت را در زمین ثبت کرد و نقش اصلی را در بازگشت تیمش و پیروزی ۳ بر ۲ ایفا کرد.
پس از پایان آن مسابقه، فشار جسمی و روحی به حدی بود که مسی با سوت پایان بازی اشک ریخت. او در چهار مسابقه نخست جام تنها ۱۵ دریبل ثبت کرده بود، اما فقط مقابل مصر ۹ بار مدافعان حریف را دریبل زد.
انتظار میرود در دیدار برابر سوئیس در مرحله یکچهارم نهایی، مسی دوباره به همان سبک همیشگی خود بازگردد؛ یعنی صرفهجویی در انرژی و انفجار در لحظه مناسب. نمونه بارز این سبک، گل او مقابل کیپورد بود؛ جایی که تنها سه ثانیه از آغاز حرکتش تا ورود توپ به دروازه طول کشید. برای مسی، همین سه ثانیه کافی است تا نتیجه مسابقه را تغییر دهد.
اجرای چنین سبکی البته بدون همکاری همتیمیها ممکن نیست. بازیکنان آرژانتین وظایف دفاعی بیشتری را برعهده میگیرند تا کاپیتانشان انرژی خود را برای لحظات تعیینکننده حفظ کند. در این میان، رودریگو دی پائول بیش از همه نقش محافظ مسی را ایفا میکند؛ هافبکی که به شوخی از او به عنوان «بادیگارد مسی» یاد میشود.
در حالی که ۶۴ درصد دوندگیهای مسی با کمترین شدت انجام شده، این عدد برای دی پائول تنها ۴۴ درصد است. همچنین الکسیس مک آلیستر و انزو فرناندز هر کدام حدود ۵۰ هزار متر را در این جام طی کردهاند؛ آماری که نشان میدهد سایر بازیکنان آرژانتین بخش زیادی از بار دوندگی تیم را بر دوش کشیدهاند تا مسی بتواند در لحظات سرنوشتساز تفاوت را رقم بزند.
تا اینجای جام جهانی، مسی با هشت گل و یک پاس گل پاسخ اعتماد همتیمیهایش را داده است. اینکه او بتواند آرژانتین را بار دیگر به قهرمانی برساند یا نه، هنوز مشخص نیست؛ اما یک نکته کاملاً روشن است: فوتبال با قدم زدن، هیچوقت تا این اندازه تماشایی نبوده است.
ترجمه گزیدهای از یادداشت سم دین برای وبسایت تلگراف