طرفداری | باید از بازیکنان قدیمی تیم ملی ایران یک سوال مهم را پرسید؛ وقت خداحافظی نرسیده است؟
جام جهانی تمام شد؛ باز هم همان داستان تکراری. تیم ملی ایران بار دیگر نتوانست به رویای صعود به مراحل بالاتر جام جهانی برسد و نسل فعلی بازیکنان نیز یک بار دیگر بدون دستاورد، صحنه را ترک نکرد. سوال بزرگ اما اینجاست: اگر قرار نیست بعد از چنین پایانهایی تغییر نسل اتفاق بیفتد، پس دقیقا چه زمانی باید رخ دهد؟
سالهاست که بخش بزرگی از ترکیب تیم ملی در اختیار بازیکنانی است که فرصتهای متعدد خود را در جام جهانی و جام ملتهای آسیا امتحان کردهاند. نتیجه چه بوده است؟ نه صعود به مرحله حذفی جام جهانی، نه قهرمانی آسیا و نه حتی حضور در فینال جام ملتها. نسلی که بارها خودشان از آن به عنوان «طلایی» یاد کردند، در نهایت نتوانست افتخاری فراتر از صعودهای معمول به جام جهانی برای فوتبال ایران به ارمغان بیاورد.
با این حال، عجیبترین بخش ماجرا این است که هنوز نشانهای از کنار رفتن داوطلبانه بسیاری از چهرههای قدیمی دیده نمیشود. در حالی که بسیاری از کشورهای موفق فوتبال جهان پس از هر تورنمنت بزرگ به فکر پوستاندازی و آمادهسازی نسل بعدی هستند، در ایران همچنان جایگاه برخی بازیکنان باتجربه تقریبا تضمینشده به نظر میرسد.
مشکل فقط سن نیست؛ مشکل این است که هر دقیقهای که به بازیکنان اشباعشده از فرصت داده میشود، از سهم یک استعداد جوان کم میشود. جوانی که شاید امروز اشتباه کند، اما میتواند ستون تیم ملی در سالهای آینده باشد. تا زمانی که میدان در اختیار نسل قبلی باقی بماند، این جوانان هرگز تجربه لازم را به دست نخواهند آورد.
هیچ بازیکنی نباید به خاطر سابقهاش مالک همیشگی پیراهن تیم ملی باشد. تیم ملی ارث خانوادگی نیست؛ متعلق به بهترین و آمادهترین بازیکنان هر دوره است. اگر نسلی پس از سالها حضور، نتوانسته دستاوردی فراتر از تکرار نتایج گذشته داشته باشد، طبیعی است که افکار عمومی انتظار تغییر را داشته باشد.
برخی بازیکنان تیم ملی مثل علیرضا جهانبخش، احسان حاج صفی و شجاع خلیل زاده هم مسن هستند، هم کارایی و کیفیت لازم را ندارند. باز دعوت رامین رضاییان را با وجود سن و سال زیاد میتوان با عملکرد خوبش توضیح داد ولی دیگر بازیکنان حتی کیفیت مطلوبی هم ندارند.
فوتبال ایران امروز بیش از هر زمان دیگری به شجاعت نیاز دارد؛ شجاعت برای پایان دادن به یک دوره و آغاز دورهای تازه. خداحافظی از تیم ملی شکست نیست؛ گاهی بزرگترین خدمت یک بازیکن به کشورش این است که در زمان مناسب کنار برود و راه را برای نسل بعدی باز کند.
شاید وقت آن رسیده باشد که برخی ستارههای دیروز، این واقعیت را بپذیرند: آینده فوتبال ایران با نگاه به آینه عقب ساخته نمیشود.