اسپانیا آقای جهان شد

✍️محمود فخرالحاج

خوب می دانیم که باختن سخت است، خصوصا اگر در فینال بزرگترین و مهم ترین رویداد مهم جهانی هم باشد، بخصوص اگر تصمیم قاطع داشته باشی که دومین قهرمانی پیاپی جهانی ات را کسب کنی، اما در بدترین زمان ممکن، در وقت اضافه دوم بازی و نزدیک به دقیقه 120 گل شکست را بخوری و حتی تا پایان 125 دقیقه نتوانی به گل تساوی برسی تا به ضربات پنالتی بروی و آنجا شانست را برای قهرمانی دوباره امتحان کنی، چقدر ناراحتی و اعصاب خوردی و کلافگی دارد... اما جنبه باخت داشتن بسیار مهم است حتی در اوج ناراحتی، حتی در اوج اعصاب خوردی، حتی در اوج کلافگی... اما متاسفانه برخی از بازیکنان آرژانتین نداشتند، و همین برخی ها تمام کارنامه بقیه بازیکنان تیم آرژانتین را هم خراب کردند.. آرژانتین که خود را مدعی عنوان قهرمانی می دانست و می خواست دومین قهرمانی پیاپی خودش را اینبار در آمریکا جشن بگیرد و لیونل مسی عنوان خوشبخت ترین کاپیتان دنیا را به تنهایی از آن خود کند، یک چیز مهم را فراموش کرد، و آن جنبه داشتن است، هم جنبه بردن و هم جنبه باختن. مگر می شود جنبه ها فقط یک تعریف داشته باشد و تنها به باختن ختم شود، یعنی اگر تیمی شکست خورد لااقل مرد و مردانه باخت خودش را قبول کند و به قول معروف جنبه باختن داشته باشد، نه اینکه چون دستش به جام نرسید و نتوانست در 120 دقیقه تنها گل خورده بازی را جبران کند و به دومین قهرمانی پیاپی خودش برسد (چون در فرض و ذهن خودش تنها خودش لایق آن است)، منظور مصاحبه احساسی و پرگریه و اشک سرمربی تیم آرژانیتن در پایان بازی است. پس حتما خودش لایق قهرمانی بوده و به آن نرسیده است. اسپانیا توانست نه تنها در 90 دقیقه، بلکه در وقت های اضافه هم توپ و هم میدان را به خوبی در تسلط و اختیار خودش قرار دهد، روی یکی از حملاتش در بهترین دقیقه به گل برسد، حتی به گل دوم هم رسید اما قانون سخت گیرانه آفسایدهای میلیمتری شامل حالش شد و گل دومش پذیرفته نشد والا می توان گفت که اسپانیا سزاوارانه برای دومین بار پس از جام جهانی 2010 آفریقا اینبار هم قهرمان جام جهانی فوتبال شود.