احساس آرامش، به بهانه تساوی «تاکتیکی» چلسی مقابل منچستر سیتی

طرفداری - برای آن دسته از هواداران فوتبال که تفکرات ژوزه مورینیو را به طور جدی دنبال می کنند نمایش دیشب چلسی در استمفوردبریج به هیچ عنوان تعجب بر انگیز نبود. برای آن ها مثل روز روشن بود که ژوزه با توجه به شرایط ویژه و خاص این بازی، نمایشی آرام، بدون ریسک و مطمئن را تدارک دیده است. از کدام شرایط حرف می زنیم؟ همان شرایطی که باعث شده بود چلسی در طول کمتر از 7 روز 2 بازی اضافی وسط هفته فوق العاده سنگین و حیثیتی در نیمه پایانی جام اتحادیه برابر یکی از جدی ترین دشمنانش آن هم با ترکیب اصلی انجام دهد. علی الخصوص اینکه بازی دوم که اتفاقا 3 روز پیش از جدال برابر سیتی انجام شده بود نیز تبدیل یک بازی سراسر فرسایشی و 120 دقیقه ای شد. به این شرایط نه چندان ایده آل غیبت آقای گل جزیره و آقای پاس گل جزیره را نیز اضافه کنید. 2 بازیکنی که در کنار آزارد بیش از 95درصد بار حملات چلسی را به دوش می کشند. همه این عوامل دست به دست هم داده بود تا ژوزه در مهم ترین دیدار نیم فصل دوم مجموعه ای از بازیکنان محدود و خسته را در اختیار داشته باشد و در چنین شرایطی تنها این ذهن «نابغه» خودش بود که به کار می آمد. اگر سال سوم حضور در مادرید را فاکتور بگیریم، ژوزه بارها ثابت کرده که استاد مدیریت شرایط بحرانی است و او بار دیگر دیشب در استمفوردبریج این مساله را به خوبی اثبات کرد. مانوئل پیگرینی معتقد است که دیشب تنها یک تیم برای پیروزی مبارزه می کرد. حق کاملا در این مورد با اوست. ژوزه دیشب کاملا در پی نمایشی آرام، منطقی و حفظ فاصله 5 امتیازی بود. منطق و عقل نیز همین مساله را حکم می کرد. چلسی با توجه به شرایط ویژه این بازی هیچ نیازی به آب و آتش زدن نداشت. بر عکس این پیگرینی و شاگردانش بودند که به پیروزی نیاز داشتند. آن ها می توانستند با پیروزی در دیدار دیشب خودشان را به فاصله 2 امتیازی چلسی برسانند و مجددا خودشان را در کنار این تیم به عنوان مدعی جدی قهرمانی مطرح کنند. پیگرینی می تواند تا صبح این جمله را تکرار کند: " تنها یک تیم برای پیروزی تلاش می کرد." البته این جمله حقیقت دارد اما در عمل همان تیم نیز نتوانست آن چنان که باید و شاید روی دروازه حریفش خطر ایجاد کند. پیگرینی مالکیت نزدیک به 60 درصدی توپ را در اختیار داشت اما به هیچ عنوان نتوانست از آن برای ایجاد موقعیت های متعدد استفاده کند.بازی درخشان ماتیچ و حضور فیزیکی رامیرس در جلوی خط دفاعی به خوبی توانست در روز غیبت یایا توره مالکیت سیتی را تبدیل به مالکیتی خنثی و بدون استفاده کند. مدافعان چلسی و هافبک های تدافعی این تیم 26 بار در دوئل های هوایی بازیکنان سیتی را ناکام گذاشتند و 19 بار نیز به خوبی توانستند با قرار دادن بدنشان در مسیر توپ مانع از زدن ضربات مهاجمان این تیم به دروازه خودی شوند. در این که سیتی برای پیروزی تلاش می کرد شکی وجود ندارد اما آن ها به هیچ عنوان نتوانستند همچون تیمی که تشنه پیروزی و کم کردن فاصله است، حریف را تحت فشار قرار دهند. شما انتظار داشتید چلسی در این دیدار ریسک کند؟! متاسفانه انتظارتان به هیچ عنوان به جا نبوده است. شما می توانید تا صبح از اتوبوس و این دست لغات استفاده کنید اما تفاوتی در اصل مساله ایجاد نمی شود.حق کاملا با گرگ استوبارت ورزشی نویس مشهور است: " برای ژوزه اهمیتی ندارد که مردم بگویند او اتوبوس پارک کرده است یا خیر. ژوزه می خواهد برنده باشد و این مساله در نهایت نیز اتفاق می افتد." ژوزه مورینیو دقیقا همان نمایشی را که تدارک دیده بود، توانست در زمین مسابقه اجرا کند. چلسی با مجموعه ای از بازیکنان محدود و خسته توانست فاصله 5 امتیازی خود با صدر جدول را حفظ کند و این مساله در ادامه راه پر فراز و نشیب لیگ برتر می تواند برای آن ها بسیار آرامش بخش باشد. بازی شنبه شب البته حاوی نکات فنی دیگری نیز برای چلسی و هوادارانش بوده است. ویلیان هر اندازه که در کارهای تدافعی دونده و پر تلاش است، به همان اندازه در فاز تهاجمی کم نبوغ به نظر می رسد. شاید به همین علت باشد که ژوزه به فکر خرید بازیکنی خلاق تر و تکنیکی تر به نام کوادرادو افتاده است. گرچه بسیاری معتقدند خرید کوادرادو «غیر ضروری» است اما به نظر می رسد که او همان بازیکنی باشد که چلسی در ادامه فصل 2015-2014 به آن نیاز دارد. کوادرادو بازیکنی است که می تواند در لحظات کلیدی تفاوت ها را رقم بزند. روبرتو دی فانتی کارشناس اسکای اسپورت انگلیس معتقد است که کوادرادو می تواند در سطح بازیکنانی همچون آزارد، کاستا یا فابرگاس برای چلسی عمل کند و این دقیقا همان مسئله ای است که امثال ویلیان از انجامش عاجز هستند. پس از شکست حقیقتا تحقیر آمیز مقابل بردفورد، چلسی این روزها کاملا آرام و مطمئن گام بر می دارد. آن ها بازی مقابل سیتی را پشت سر گذاشته اند و هنوز 5 امتیاز از جدی ترین حریفشان بیشتر اندوخته اند. فینال جام اتحادیه در دسترس است و از طرفی یک لیگ قهرمانان دست نخورده هم وجود دارد. لیگ قهرمانان همان جامی است که ژوزه نشان داده چشم بسته راه حضور در جمع 4 تیم پایانی آن را بلد است...